Lijstje 2008

Het lijkt mij nu een moment om mijn laatste bijdrage voor 2008 te wijden aan de hoogtepunten (en dieptepunten) van dit jaar. Niet allemaal altcountry, of americana, maar dat mag de pret niet drukken. Ik kan, en wil, niet kiezen tussen deze cd's, dus ze staan allemaal ex aequo op nummer 1 voor het jaar 2008.
Dus, in willekeurige volgorde:

Dan Baird & Homemade Sin
Dit jaar eindelijk een nieuwe studio cd van Dan Baird. Ik had inmiddels wel genoeg live cd's als zoethoudertjes verzameld. Dan stelde niet teleur, sterker nog, dit is zijn beste solo-cd. Warner E Hodges (van Jason & The Scorchers) draagt bij aan een lekker vuig gitaarfundament. Als Dan in vorm is en als hij de juiste begeleiders heeft dan is er geen betere rootsrocker dan hij. Deze cd is het bewijs.

Scott Kempner
Op deze cd hebben wij bijna een eeuwigheid moeten wachten, maar dat was het dan ook wel waard. Scott Kempner bewijst zijn klasse met gloedvolle songs die ook de Del Lords weer in herinnering roepen. De man heeft een prachtstem, altijd een beetje melancholiek, en hij is een ouderwetse songwriter (en dan bedoel ik songwriter in de rock n roll-betekenis van het woord). Misschien dat deze cd een primus inter paris is in dit overzicht.

Two Cow Garage
Met hun vierde cd streven de gruizige rockers hun voorbeeld Slobberbone ruim voorbij. Niet alleen americana meer, maar een mengelmoes van allerlei stijlen zonder dat dat leidt tot een rommelig geheel. Integendeel: Two Cow Garage slaagt erin de stijlen goed samen te laten gaan en er hun geheel eigen draai aan te geven.

Living End
Het best bewaarde geheim van Australie. Chris Cheney is een begenadigd gitarist, zeg maar gerust een beest op gitaar, maar eveneens een begenadigd componist van puntige punkpop liedjes. Op deze cd een beetje invloed van hardrock, organisch opgenomen in de opzwepende punky popliedjes (of andersom). Pure energie met als specialiteit de staande bas.

Lucinda Williams
Sommigen schijnen het jammer te vinden dat Lucinda het geluk gevonden heeft. Ik niet, deze nieuwe cd is nog steeds doortrokken van een prettige neerslachtigheid, aangevuld met passie en zelfs een vleugje sex: wat wil men nog meer? De muziek is net als bij de laatste paar cd's een mengeling van allerlei (alt)country stijlen. Van mij mag ze gelukkig blijven en laten we hopen dat het leidt tot meer cd's van dit kaliber.

Marah
Het was even wennen deze nieuwe cd van Marah. Maar na een aantal keren draaien begon hij eigenlijk steeds beter te worden. Volgens mij hebben ze ook nog nooit een slechte cd gemaakt. Altijd anders, en toch altijd herkenbaar. Echte meltingpotrock


Bob Mould
Voormalig voorman van Husker Du en Sugar maakt al jaren mooi solo-platen. Intense gitaarrock met veel passie. Zo hoort het dus.



De ontdekking van 2008: The Apple Bros
Dit is de toekomst van de rock n roll en Americana: weliswaar is Nashville hun eerste cd, maar ook de 2e, On an empty stomach, mag er zijn. Puntig, ijzersterke melodieen en een heerlijk rasperige stem. Er schijnt een derde cd in de maak te zijn. Ik kan niet wachten!(de nieuwe liedjes op MySpace beloven veel.


De teleurstellingen van 2008
Behalve de resultaten van m'n cluppie: de cd van Ryan Adams (of is dat eigenlijk al geen teleurstelling meer: de magie is nu echt verdwenen), de nieuwe You am I (best aardig, maar mist toch een beetje dat beetje extra van al hun voorgaande cd's), de ziekte van Perry Bags (drummer en songwriter bij Jason & The Scorchers, daarmee definitief het einde van deze fantastische band inluidend).

Bij deze wens ik alle lezers zeer mooie feestdagen en we ontmoeten elkaar weer in het nieuwe jaar

Top 10 Hugo Vogel

1. Drive-by Truckers: Brighter Than Creation’s Dark
2. Liz Tormes: Limelight
3. Will Quinlan & the Diviners: Navasota
4. Matt Bauer: The Island Moved In The Storm
5. Case Hardin: Some Tunes For Charlie Spencer
6. Colin Herring: Past Life Crashing
7. Slim Cessna’s Auto Club: Cipher
8. Patrick Park: Everyone’s In Everyone
9. The New Frontiers: Mending
10. James McMurtry: Just Us Kids

Toch mooi, een album dat al in januari uitkwam op de top-positie. De Truckers overleefde het afscheid van Jason Isbell en kwamen op de proppen met hun beste plaat ooit.
Op de tweede plaats een album uit 2007 dat ik echter dit jaar pas ontving en besprak op altcountry. Een uitdager van Lucinda en Emmylou.
Will Quinlan met z'n Diviners komen uit Florida maar zingen hartverscheurend mooie nummers over het Oost-texaanse Navasota, waar de moeder van Quinlan vandaan kwam.
Zij voeren mijn lijstje aan, waarbij opvalt dat het, met uitzondering van het Engelse Case Hardin, allemaal om Amerikaanse artiesten gaat.

Jaarlijst John Gjaltema

1. Chris Brecht - The Great Ride
2. Nathan Bell - Traitorland
3. Joe Wilkes - Here On This Frontline
4. Willard Grant Conspiracy - Pilgrim Road
5. Tim Gearan - No Remedy
6. Los Alamos - El Fino Arte De La Venganza
7. Paperplanes - Rhinestone Republic
8. John Wills - Washington
9. Johnny Dowd - A Drunkard’s Masterpiece
10. Chatham County Line - IV

1. Overrompelend debuut van jonge gast uit Colorado, nu woonachtig in Austin, Texas. Een tekstschrijver die geen makkelijke refreintjes nodig heeft om de aandacht vast te houden. Klinkt als Heartbreaker van Ryan Adams en Highway 61 Revisited van Bob Dylan.


2. Nonconformist knapt in de jaren tachtig af op de muziekindustrie in Nashville, maar is nu ijzersterk terug. Dreigend en vol prachtige verhalende songs.




3. Stijlvolle Engelsman brengt folk, jazz en klassiek samen. Kwaliteit van het kaliber Tim Buckley, Leonard Cohen, Van Morrison en Elvis Costello.




4. Een avontuurlijke soundmix waarin plaats is voor violen, trompet, vibrafonette, kerkbellen, straatgeluiden, slidegitaar, trombone, cello en zingende zaag. Met het elan van het solowerk van Scott Walker.



5. Afwisselende plaat. Soms freaky met blazers en dan weer veel rustiger. Aan te bevelen voor liefhebbers van Jake LaBotz of JJ Grey & Mofro.





6. Het titelnummer gaat met traag grommende zang alsof de Argentijnen de Beasts Of Bourbon willen aftroeven, totdat trompetten het liedje een wending geven, waarna het echt bijzonder wordt als er ook nog een mondharmonica klinkt.




7. Zwalkend langs de county line op zoek naar het juiste evenwicht tussen country en rock! Met psychelische prikkelingen! Twangend in de beste SoCal-tradities! Gierende gitaren die door slordig mooie koortjes klieven!





8. Een begenadigd songschrijver met een prettige stem en een deftige stijl. De belangrijkste referenties zijn Joe Henry en het late werk van Bob Dylan.




9. Hier wordt getracht een variéteshow te combineren met een soulrevue, hetgeen resulteert in een Beefheart-achtig werkstuk dat heel goed voor americanafunk zou kunnen doorgaan.




10. Het is nog steeds bluegrass, maar net als bij Dillard & Clark destijds wordt er een extra dimensie aan toegevoegd. Dit is countrysoul.

Shiloh

The Battle Of Shiloh was een van de bloedigste veldslagen uit de Amerikaanse Burgeroorlog. Op 6 en 7 april van 1862 bevochten 110.000 Amerikaanse soldaten elkaar aan de oevers van de Tennessee, ter hoogte van een houten kerkje; de Shiloh Church. Shiloh is ook de titel van een schitterende verhalenbundel uit 1982 van de Amerikaanse schrijfster Bobby Ann Mason, maar Shiloh is ook de naam van een countryrockband uit het noordoosten van Texas. In 1970 haalt Kenny Rogers de Texanen naar Los Angeles, waar ze met Rogers als producer hun enige lp opnemen. Het zelfgetitelde album is een fascinerende plaat waarop het vijftal countryrock, swampblues en rootsrock combineert tot een broeierige en samenhangend geheel. Shiloh wisselt de zompige rock van 'Simple Little Down Home Rock & Roll Love Song For Rosie' en 'Swamp River Country' af met de puurst denkbare countryrock van 'Same Old Story' en 'I'm Gone'. In beide gevallen excelleert Al Perkins op slidegitaar, respectievelijk pedal steel. Het hoogtepunt van dit enige album van Shiloh is de hartverscheurend fraaie afsluiter 'God Is Where You Find Him'. Maar het is tegen dovemansoren gezegd; eenmaal in L.A. Is de band met daarin gitarist Perkins, toetsenist Jim Ed Norman en de neven Mike en Richard Bowden geen lang leven beschoren. De drummer, zanger en songschrijver vertrekt naar de band van Linda Ronstadt, ontmoet daar de helft van het countryrockduo Longbranch Pennywhistle en richt met hem samen een band op: The Eagles.

De boom in

Het merendeel van de kerstliedjes kan me gestolen worden: kitscherige niemendalletjes die zelfs tijdens de meest liefelijke Kerstdagen nauwelijks te pruimen zijn. Uitzonderingen zijn er natuurlijk wel: Christmas Card From a Hooker in Minneapolis van Tom Waits en Fairytale of New York van The Pogues zijn geslaagde voorbeelden. Tien jaar geleden kwam de VPRO met een aardigheidje op de proppen: Zo, Dit Is Kerstmis, een cd met kerstliedjes gespeeld door Nederlandse artiesten als Daryll-Ann, Bettie Serveert en Peter te Bos. Toegevoegde geluidsflarden van koorgezang, een knapperend haardvuurtje en flessen die worden ontkurkt maken de sfeer compleet. Een curieuze bijdrage is Robbie Muntz’ versie van Hij Was Maar Een Neger, ooit geschreven door Johnny Hoes. Het fraaiste liedje is Hang Myself From The Tree. Op deze cd gespeeld door Caesar, oorspronkelijk van The Vandals. Een anti-kerstlied eigenlijk, en daarom wel zo aardig. Niet dat ik iets tegen de Kerst an sich heb (wel tegen het commerciële spektakel eromheen, maar wie heeft dat niet?), maar enige relativering op zijn tijd is wel prettig. Een minder vrolijk kerstnummer dus:

Afknappers

Het is de tijd voor de lijstjes. Hierbij mijn top-3 van grootste afknappers van 2008. Op drie de nieuwe plaat van Lucinda. Op de een of andere manier heb ik het helemaal gehad met onze eeuwige rock chick. Ik heb ze wel gehoord, die gitaarsolo’s van Doug Pettibone. Ik heb dat schelle vibrato in Lucinda’s stem twintig jaar doorstaan, nu is het welletjes. Afkoppelen en wegrangeren.
Heb ik Lucinda ooit bewonderd, Ryan Adams (op twee) is vanaf het begin een grote ergernis geweest. Wat een aanstellerij, met al die platen achter elkaar, en soms meerdere tegelijk. Wat een arrogantie, om te denken dat we op al die onzin zitten te wachten. Nooit begrepen waar al dat gedoe rond die man mee te maken had. Matige stem, inconsistente stijl. Cardinology kan met plastic en al de otto in.
Op één natuurlijk de grootste en meest overschatte ijdeltuit van allemaal: Rodney Crowell. Ooit op het paard gezet door Emmylou Harris, daarna feitelijk nooit meer dan een sideman geworden, maar met een air alsof hij gouverneur van Texas is. Schandalig dieptepunt was een interview dat American Connection met hem had tijdens Blue Highways, waar hij botter was dan Huub Stevens en Louis van Gaal bij elkaar. En dan te bedenken dat de luisteraars van dat programma de nieuwe plaat van deze middelmatige kwast bovenaan gezet hebben in de top 50 van dit jaar.

Gelukkig Kerstfeest!

Bij deze een mooi kerstfeest gewenst aan een ieder. Hier mijn drie favoriete kerstliedjes (niet allemaal altcountry, maar wat maakt het uit)

Jeugdsentiment (de eerste band die ik goed vond en waar ik een lp van kocht)


Een van de beste bands ooit! (driekwart is dood, maar ze blijven eeuwigheidswaarde hebben)


Good old Steve (ik weet niet eens of het een echt kerstliedje is, maar mooi is het wel!)