Americana Babes

Als gescheiden man en Americanaliefhebber (of zoals we hebben kunnen lezen: gescheiden man en dus Americanaliefhebber) wilde ik deze keer dan ook maar aandacht vragen voor twee Americana Babes en dan heb ik het niet over de (ook door mij) zeer gewaardeerde usual suspects Lucinda en Emmylou, maar Mary McBride en Stacie Collins. Beide dames begeven zich op het gebied van de Stonesy rootsrock afgewisseld met de tradionele country-achtige ballads (het zal niemand verbazen dat bij deze dames ook de heren Baird en Hodges zo nu en dan weer opduiken).

Mary McBride heeft een tweetal mooie cd's vol gloedvolle rootsrock op haar naam staan: Every seemed alright en By any other name. McBride heeft een lekkere 'harde' stem die vooral in de up-tempo nummers goed tot zijn recht komt. Op de cd's mengt ze country, rootsrock en pop tot een aanstekelijk geheel. Onder de mannelijke collega's heeft zij blijkbaar ook veel goodwill, gezien het feit dat ze onder meer samen met gekende namen als Steve Wynn, Fred Eaglesmith en Dan Baird songs heeft geschreven. Het is de laatste tijd wat stil rond haar, ook haar website geeft op dit moment niet veel aanleiding te verwachten dat er nieuw werk op stapel staat.

Stacie Collins is meer van de gestampte pot. Ze ziet er een beetje uit als een Americana stoeipoes en haar muziek heeft ook wel een hoog tomboy-gehalte: stevige rock met uitstapjes naar blues en country. Het is dan ook niet vreemd dat zowel Baird (die haar eerste cd produceerde) als Hodges al vaak met haar op een poduim hebben gestaan. Collins is vooral op dreef als ze de mondharmonica ter hand neemt. Misschien hebben de songs wat minder diepgang dan die van Mary McBride (wellicht een beetje meer 'trailer trash'), een feestje kan je er prima mee bouwen.

Vol verwachting

Bij deze eerste post die ik voor het altcountry weblog mag schrijven wil ik maar gelijk met de deur in huis vallen: ik ben vol verwachting. Binnenkort verschijnen twee cd's waarvan mijn hart nu al sneller gaat kloppen.


Allereerst de solo-cd van Jason & The Scorchers gitarist Warner E. Hodges. De cd is geproduceerd door niemand minder dan Dan Baird, die ook meespeelt en aan één nummer als componist een bijdrage heeft geleverd. Als dat geen garantie is voor dampende rootsrock, dan weet ik het niet meer.

Op 12 mei staat de langverwachte nieuwe cd van Dan Baird zelf op de rol. Sinds Buffalo Nickel uit 1996 is er behalve wat live cd's en een cd met demo's en b-kantjes (en natuurlijk de 2 cd's van de supergroep The Yayhoos (met o.m. Eric Ambel)) geen studioplaat meer van Dan Baird verschenen. En wat wil het toeval (hoewel, toeval bestaat niet): in de line up van Dan Bairds band Homemade Sin vinden we Warner Hodges weer terug. Voorwaar, alweer een garantie voor dampende rootsrock.

Via Warners Myspace is van beide cd's al een voorproefje te horen en ik moet zeggen, ik kan niet wachten.

Alsof het allemaal nog niet genoeg is treden Hodges en Baird deze maanden samen op en ook Jason & The Scorchers, naar ik aanneem zonder drummer van het eerste uur Perry Bags die door ziekte is geveld, geeft een aantal optredens aan deze kant van de oceaan. Helaas vinden al deze happenings plaats in de UK of in Scandinavie (en een tweetal optredens in Zwitserland). Was er nu echt geen tourpromotor te vinden die deze bands naar de Lage Landen durfde te halen? Ik zal mij de komende weken moeten troosten met de cd's.