No mans island

Er lijkt op deze blog een kleine reeks op gang gekomen te zijn over welke plaat (of cd) mee zou gaan naar het spreekwoordelijke eiland. Ik ben altijd in voor zo'n gedachtenspel: toch ook een mooie gelegenheid om even een statement en plaatsbepaling af te geven.
Nu is natuurlijk alleen de vraag, gaan we ons hier 'beperken' tot Americana/Altcountry of gaat het om die ene, onmisbare plaat/cd ongeacht het genre?

Ik ga gewoon een voorzet geven en ga uit beide categorieen mijn eilandplaat kiezen (ok, het is valsspelen, ik neem er dus twee mee, maar alleen op zo'n eiland heb je wel wat afwisseling nodig).

Americana/Altcountry: Jason & The Scorchers: Fervor/Lost and found (in de versie: essentials, plus extra's)

Ook hier speel ik beetje vals, want deze cd bevat dus eigenlijk twee platen en nog een paar extra tracks. De eerste twee cd's van Jason & the Scorchers vol energieke (punk)rock met zware country invloeden. Het zijn de platen die me uiteindelijk op het spoor van altcountry en Americana hebben gezet. In eerste instantie sloeg ik de echte country-nummers nog over, maar al draaiende kregen die nummers mij ook te pakken en durfde ik er voor uit te komen dat ik die nummers ook mooi vond (speelt allemaal in een andere tijd, de tijd dat Ramones, Clash, garagepunk en soms ook wat doemwave (Echo & The Bunnymen, The Sound) mijn draaitafel in hun greep hadden.

Algemeen: The Clash: London Calling

Zonder enige twijfel de beste plaat/cd ooit. Ik weet nog dat ik hem voor het eerst hoorde: alsof ik een vuistslag direct tussen mijn ogen kreeg. Agressie en passie in muziek hoefde dus niet synoniem te zijn met hard en snel. In de beheersing zit een wagonlading emotie en dat maakt het juist alleen maar krachtiger. Een mix van stijlen zonder dat het een ratjetoe wordt. Revolution rock in de ware zin van het woord. Het was dan ook de eerste lp die ik verving op het moment dat ik mijn eerste cd speler kocht.

Met deze twee cd's houd ik het dus wel een tijdje op een onbewoond eiland uit. Maar terwijl ik dit opschrijf neem ik met veel pijn in mijn hart denkbeelding afscheid van minstens 25 andere platen/cd's die het verdienen om mee te gaan naar het eiland. Wie weet kan ik nog wat smokkelen...

Vol verwachting

Bij deze eerste post die ik voor het altcountry weblog mag schrijven wil ik maar gelijk met de deur in huis vallen: ik ben vol verwachting. Binnenkort verschijnen twee cd's waarvan mijn hart nu al sneller gaat kloppen.


Allereerst de solo-cd van Jason & The Scorchers gitarist Warner E. Hodges. De cd is geproduceerd door niemand minder dan Dan Baird, die ook meespeelt en aan één nummer als componist een bijdrage heeft geleverd. Als dat geen garantie is voor dampende rootsrock, dan weet ik het niet meer.

Op 12 mei staat de langverwachte nieuwe cd van Dan Baird zelf op de rol. Sinds Buffalo Nickel uit 1996 is er behalve wat live cd's en een cd met demo's en b-kantjes (en natuurlijk de 2 cd's van de supergroep The Yayhoos (met o.m. Eric Ambel)) geen studioplaat meer van Dan Baird verschenen. En wat wil het toeval (hoewel, toeval bestaat niet): in de line up van Dan Bairds band Homemade Sin vinden we Warner Hodges weer terug. Voorwaar, alweer een garantie voor dampende rootsrock.

Via Warners Myspace is van beide cd's al een voorproefje te horen en ik moet zeggen, ik kan niet wachten.

Alsof het allemaal nog niet genoeg is treden Hodges en Baird deze maanden samen op en ook Jason & The Scorchers, naar ik aanneem zonder drummer van het eerste uur Perry Bags die door ziekte is geveld, geeft een aantal optredens aan deze kant van de oceaan. Helaas vinden al deze happenings plaats in de UK of in Scandinavie (en een tweetal optredens in Zwitserland). Was er nu echt geen tourpromotor te vinden die deze bands naar de Lage Landen durfde te halen? Ik zal mij de komende weken moeten troosten met de cd's.