Posts tonen met het label Del Lords. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Del Lords. Alle posts tonen

zaterdag 5 juli 2008

Scott Kempner rules

Terwijl andere bloggers al gaan genieten van hun vakantie, werk ik nog gewoon door: Rotterdam hoort bij het midden van het land, dus hier beginnen de vakanties pas over een kleine drie weken. Helemaal niet erg, nog genoeg te doen.

Over zomerplaatjes denk ik nog niet na, hoewel ik er al één op mijn lijst heb staan: Saving Grace van Scott Kempner. Ik heb al een post aan deze cd gewijd en ik val maar gelijk met de deur in huis: de cd is briljant, geniaal, enfin, ik kom superlatieven te kort. Ik stuur de jongens van de Altcountry website dan ook ongevraagd mijn recensie toe (de oplettende lezer gaat het raden: 5 paarden wat mij betreft).

Scott Kempner begon zijn carriere als gitarist begin jaren zeventig bij The Dictators, een band die net als The New York Dolls voorlopers waren van de punkbeweging, maar in tegenstelling tot the Dolls niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk overleefden. Kempner bleef naast al zijn projecten bij The Dicatators spelen. In de jaren 80 was hij de frontman van The Del Lords, een band waarin ook Eric Ambel (bekend van o.a. Steve Earle en The Bottle Rockets) speelde. Met The Del Lords had hij eigenlijk nooit het verdiende commerciele succes. Alleen een klein hitje met Poem of the River (met Pat Benatar, wie kent haar nog? als backing vocalist). Eind jaren 80 sneuvelde The Del Lords dan ook.

In de jaren 90 maakte Kempner één solo cd: Tenement Angels, waarin hij de melancholieke poprock van the Del Lords mengde met de stevige rock van The Dictators. Daarna wist hij zijn held Dion te verleiden tot een paar optredens met Kempners band (waarin onder meer Del Lords drummer Frank Funaro die hem zijn hele carriere trouw is gebleven). Van deze optredens is een live cd verschenen die helaas door Dion is geproduceerd: zijn divagedrag zorgt ervoor dat de gitaren vrij naar achteren gemixt zijn en Kempner letterlijk naar de achtergrond verdreven wordt.

Tussen deze wapenfeiten door en het zojuist verschenen Saving Grace hoorden we alleen nog letterlijk van Kempner als gitarist op het fantastische DFFD van the Dictators en op de live cd van deze rockers. Maar nu is deze rocker in hart en nieren terug en ik hoop dat we niet weer 16 jaar moeten wachten.

zaterdag 31 mei 2008

Vol verwachting (deel 2)

Enige weken geleden startte ik mijn bijdrage aan deze weblog met een stuk waarin ik vol verwachting was over de aankomende cd's van Warner Hodges en Dan Baird. Ik kan inmiddels melden dat beide cd's nagenoeg niet uit de cd-speler geweest zijn (per toerbeurt natuurlijk). Een ieder zal mij geloven als ik zeg dat beide cd's (en vooral die van Dan Baird) magistraal zijn. Luisteren zou ik zeggen!

De ene verwachting is ingelost, maar een volgende staat al weer voor de deur. En wederom een bijzondere: de tweede solo cd van Scott Kempner (na zijn eerste Tenement Angels uit 1992). Scott Kempner is bekend als gitarist van de fabuleuze Dicatators en natuurlijk als leider van de Del Lords een band waarin hij samen zat met Eric Ambel (bekend producer van o.a. Bottle Rockets en o.m. ook gitarist bij Steve Earle). Kempner raakt met zijn muziek altijd de randen van de roots. Zijn grote stadsrock heeft altijd invloeden vanuit country, blues, gospel en soul.

Of zoals hij zelf op zijn myspace-pagina zegt: "All of which brings me to SAVING GRACE, a new solo record, the first thing Ive ever done that I feel completely 100% about. It is who I am, for better or worse. It features no other guitar players, but it does feature several of my pals on all the other stuff. What can I say; its a rocknroll album; actually its a ROCKNROLL album, if that means anything to anyone anymore. It sure as shit means something to me. Hopefully, the ghosts of all my heroes will come dancing right in your living room; and hopefully it has a place right here in 08, as well. American guitar music. RocknRoll. Dont Tread On Me".

De drie nieuwe nummers die op de myspace-pagina te horen zijn, beloven veel goeds. Ik heb de cd inmiddels, in afwachting van de verschijning ergens in juni, aan mijn wish-list op Amazon toegevoegd. Intussen dood ik de tijd op meer dan aangename wijze met Dan Baird and Homemade Sin en Warner Hodges.