Whatever happened to...

Ik zie menig blog-collega op deze weblog vergeten helden eren, dus ik wilde deze keer ook zo'n vergeten held weer eens in de schijnwerper zetten: Kevn Kinney.

Kinney was de voorman van Drivin 'n Cryin, een band die het beste uit (hard)rock en country in zijn nummers afwisselde. Ik zeg met opzet afwisselde, want van vermengen was eigenlijk geen sprake: het was of (hard)rock of country. Pas op de latere cd's werden de stijlen wat meer gemengd. Ik weet nog dat een van mijn vrienden zei dat dit echt een band voor mij was (speelt in de Jason & The Scorchers-tijd). Het eerste nummer dat ik echter van hen hoorde was "Ain't it strange" en ik dacht nog "shit, dit is country (inclusief fiddle)". Maar de gedrevenheid van de band en de mooie stem van Kevn Kinney (en natuurlijk de rest van de cd die lekker rockt ;-) ) trokken mij over de streep. Voor wie kennis wil maken, The Essential Drivin 'n Cryin Live is een mooie bloemlezing.

Naast Drivin 'n Cryin maakte Kevn Kinney ook een aantal solo cd's waarin hij zijn meer verstilde kant kan laten zien. Echte singer/songwriters cd's waarop zijn gruizige stem en de vaak minimale begeleiding pareltjes van alt-country voortbrengen. Vooral de eerste solo cd MacDougal Blues is een bescheiden meesterwerk. Daarna kwam nog het project Kevn Kinney's S.TA.R. waarbij solo en Drivin 'n Crying mooi samen gaan.

Helaas horen we dezer dagen weinig meer van hem, hoewel op de website van S.T.A.R. wel optredens van hem solo en met Drivin 'n Cryin worden aangekondigd. Laten we hopen dat het ook weer leidt tot nieuwe cd's van deze bijzondere artiest, die van alle Americana markten thuis is.