altcountry.nl weblog

Longhaired redneck

2009-01-04T10:57:00.004+01:00

Het altcountry.nl weblog is verhuisd naar de nieuwe website van Altcountry.nl. Klik hier voor een verhaal over David Allan Coe.

2008 volgens mij....

2008-12-31T12:01:00.003+01:00

1. The Hiders - Penny Harvest Field
2. Micah P. Hinson and The Red Empire Orchestra
3. Otis Gibbs - Grandpa Walked a Picketline
4. Willard Grant Conspiracy - Pilgrim Road
5. Chris Brecht - The Great Ride
6. The Low Anthem - Oh My God, Charlie Darwin
7. Shearwater – Rook
8. The Roseline - Lust for Luster
9. Matt Bauer - The Island Moved In the Storm
10. JJ Grey & Mofro - Orange Blossoms

The Hiders op één! Gezelschap met Bill Alletzhauser, voormalig lid van de Ass Ponys, als spil. Dankzij het spitten in de jaarlijstjes van anderen -in dit geval die van Groningen- trainer Ron Jans- The Hiders op het spoor gekomen, in 2006.
Gelijk het debuut is Penny Harvest Field een heerlijke schijf. Onderbelicht in ons landje, en dus niet op de juiste wijze gewaardeerd (uitzondering: de recensie van de heer W. Rijkeboer). Mijn nummero uno…..

Voor al die cd’s die het niet haalden staat op:

11. The Whipsaws - 60 Watt Avenue

Een gezond 2009, U allen !
L.

Peer Bataille en 2008

2008-12-30T20:26:00.030+01:00

Tot vandaag heb ik gewacht op die ene cd die er in 2008 bovenuit zou steken. Zoals er eigenlijk ieder jaar wel eentje is. Maar niet dit jaar dus. Het wachten heeft lang genoeg geduurd. Hij komt niet meer.

1 Alle dit jaar gehoorde cd's ruil ik zonder aarzelen beleefd in voor het concert van Leonard Cohen op 12 juli in het Amsterdamse Westerpark. Onweer trok zich respectvol terug. Zomerzon bleef een half uurtje langer hangen boven de kim. Treinen tussen CS en Sloterdijk op de achtergrond minderden eerbiedig vaart. Wij in het park waren weer drie uurtjes jong, verliefd en onbeschadigd. Onverwacht.

2 The Raconteurs - Consolers of the Lonely iTunes is onverbiddelijk: het meest gedraaid in 2008, dus dit moet de beste zijn. Beetje profijt van de vroege verschijning misschien. Qua liedjes niets leukers gehoord. Ook fijn live in de Melkweg.

3 R.E.M. - Accelerate Nummer 2 volgens iTunes. Nooit veel gehad met deze band. Hier jassen ze er met veel energie in ruim een half uur elf pakkende liedjes doorheen. Waarom lang neuzelen als het kort en krachtig kan?

4 Paul Weller - 22 Dreams Nooit meer naar geluisterd sinds overlijden van the Jam. Fout, fout, fout! Een artikel in Mojo en een concert op de BBC brachten me weer op zijn spoor. Beste soulplaat van 2008.

5 Eli 'Paperboy' Reed & the True Loves - Roll with you Eigenlijk onmogelijk, maar in de Melkweg kwam het bewijs dat je tegelijkertijd jong en blank kunt zijn, en dan ook nog afwisselend kunt zingen als Sam Cooke, Otis Redding en Wilson Pickett. Boom Boom!

6 Shelby Lynne - Just a Little Lovin' Je moet het maar doen: Queen Dusty's liedjes tot op het bot uitkleden en er nog mee wegkomen ook.

7 The Clash - Live at Shea Stadium In 1982 mochten Strummer c.s. als voorprogramma mee naar de VS voor de afscheidstournee van the Who. Twee maanden later was the Clash overleden; the Who blijft in 2008 nog steeds afscheid nemen. Het leven is een en al vergissing.

8 Hank Williams - The Ultimate Recordings Drie cd's met opgedoken radio-opnames. Als de pers schrijft dat Hank hier beter zingt dan op zijn studioplaten, moet je op je hoede zijn. Maar ik ben geneigd het te geloven, alleen al op basis van 'Im so Lonesome I Could Cry'.

9 The Hiders - Penny Harvest Field Gewoon maar eens geluisterd naar aanleiding van een stukje op Altcountry.nl. Aangenaam verrassende countryrock met de nadruk op rock. En met een diepe buiging naar zowel de akoestische als elektrische Neil Young.

10 Dan Baird & Homemade Sin - Dan Baird & Homemade Sin Omdat er toch iemand op 10 moet staan. En omdat hier een uur lang met hart en ziel wordt gerockt. Goed zo Dan!

Alt.country? Americana? Niet echt veel dit jaar. Geen zin in neuzelende akoestischegitaarmannen. Liever wat meer herrie. Ook even geen Lucinda Williams en Ryan Adams. En waar ik met mijn pet niet bij kan: Bon Iver.

Top 10 Wiebren Rijkeboer

2008-12-30T15:35:00.006+01:00

1.Starling Electric – Clouded Staircase
2.Fleet Foxes – Fleet Foxes
3.Department of Eagles – In Ear Park
4.Elope – 9 Distilled Dreams
5.The Rustlanders – The Rustlanders
6.Howlin' Rain – Magnificent Fiend
7.Chris Brecht – The Great Ride
8.Drive-By Truckers – Brighter Than Creation's Dark
9.Peter Bruntnell – Peter And The Murder Of Crows
10.Everest – Ghost Notes

Acht keer Amerikaans, de best Britse americana-troubadour en een weergaloze Zweedse rockband maken tezamen mijn jaarlijst. Ik weet niet of de lijst definitief is; er wil zich nog wel eens een koekoeksjong tussen dringen. Ook onderling stuivertje wisselen acht ik nog mogelijk, niets is zeker. Dat ben ik ook niet over nummer 1 en 2. Al sinds de zomer meen ik dat Fleet Foxes de allerbeste plaat van 2008 is, maar plotseling was daar in november dat spetterende, weergaloze powerpopdebuut van Starling Electric. Aldus een iets frissere, actuelere sensatie dan mijn absolute zomerplaat. Maar ja, dat kan – net als alles – nog veranderen.

Top 10 Machiel Coehorst

2008-12-29T23:51:00.013+01:00

1. Matt Bauer – The island moved in the storm
De banjospeler in de band van folkzangeres Alela Diane grossiert op zijn tweede soloalbum in mystieke, folky miniatuurtjes. Met fraaie fluisterzang en lieflijke tweede stemmen van Alela Diane en Mariee Sioux. Mooiere muziek is nauwelijks denkbaar.

2. Micah P. Hinson and the Red Empire Orchestra
Talentvolle jongeman uit Texas die geheel eigen draai geeft aan traditionele country. Droefgeestige ballads worden afgewisseld met surf- en zigeunermuziek. Schaamteloos en hartverscheurend.

3. Timesbold - I'll seen I'll sung
Het geweldige openingsnummer Old Hannah vormt de opmaat voor opnieuw een fascinerend en ongewoon americana-album van zingende treurwilg pur sang Jason Merrit. Ingetogen pracht met wiebelstem en zingende zaag.

4. Ray LaMontagne – Gossip in the grain
Voormalig schoenenverkoper Ray LaMontagne balanceert op zijn derde album knap tussen sentiment en ontroering. Tijdloze mix van country, rhythm & blues en pop met als belangrijkste handelsmerk: het hese, soulvolle stemgeluid van LaMontagne.

5. Department of Eagles – In ear park
Eigenzinnig duo uit New York mengt folk, elektronica, rock en psychedelica tot hypnotiserend geheel. Klinkt een beetje als Bon Iver, maar dan zonder de voortdurende falset.

6. Lucinda Williams – Little Honey
Opvallend uitbundig, met volop dampende blues en rock. Advies: niks meer over lezen, in de cd-speler stoppen en hard draaien!

7. Fleet Foxes – Fleet Foxes
In veel jaarlijstjes terug te vinden en terecht. Geliefd bij zowel puristen als modernisten en genoeg over geschreven.

8. Big Low – The junction of the two rivers
Intrigerende americana van eigen bodem, al is gromzanger Dan Tuffy van Australische origine. Basaal en experimenteel tegelijkertijd.

9 . Aimee Mann – Smilers
Minder sterk dan haar beste album Lost in Space, maar het schitterende Little Tornado en haar overtuigende optreden van oktober dit jaar in de Melkweg rechtvaardigen een plekje in de top tien.

10. Loudon Wainwright III – Recovery
De oude meester covert zijn beste liedjes. Minder uitgebeend dan de originele versies en een stuk beter gezongen.

Top-10 Paul Jonker

2008-12-29T16:59:00.003+01:00

Hieronder het "lijssie" van Paul Jonker

1. Drive-by Truckers - Brighter Than Creation’s Dark
2. Micah P Hinson – And The Red Empire Orchestra
3. Fleet Foxes - Fleet Foxes
4. Rodney Crowell - Sex and Gasoline
5. Rebecca Lynn Howard – No Rules
6. Phil Lee - So Long, It’s Been Good To Know You
7. Bill Frisell – History, Mystery
8. Hayes Carll – Trouble In Mind
9. Dr John and the Lower 911 - The City That Care To Forgot
10. Johnny Dowd – A Drunkyard’s Masterpiece

René Leverink Jaarlijst 2008

2008-12-28T10:00:00.001+01:00

10. Jenny Lewis ACID TONGUE

9. Adam Carroll OLD TOWN ROCK’N’ROLL

8. Matt Bauer THE ISLAND MOVED IN THE STORM

7. Jonathan Byrd THE LAW AND THE LONESOME

6. Larry Jon Wilson LARRY JON WILSON

5. John Hiatt SAME OLD MAN

4. Fred Eaglesmith TINDERBOX

3. Ry Cooder I, FLATHEAD

2. Otis Gibbs GRANDPA WALKED A PICKET LINE

1. Mark Olson SALVATION BLUES

Lijstje 2008

2008-12-27T01:29:00.006+01:00

Het lijkt mij nu een moment om mijn laatste bijdrage voor 2008 te wijden aan de hoogtepunten (en dieptepunten) van dit jaar. Niet allemaal altcountry, of americana, maar dat mag de pret niet drukken. Ik kan, en wil, niet kiezen tussen deze cd's, dus ze staan allemaal ex aequo op nummer 1 voor het jaar 2008.
Dus, in willekeurige volgorde:

Dan Baird & Homemade Sin
Dit jaar eindelijk een nieuwe studio cd van Dan Baird. Ik had inmiddels wel genoeg live cd's als zoethoudertjes verzameld. Dan stelde niet teleur, sterker nog, dit is zijn beste solo-cd. Warner E Hodges (van Jason & The Scorchers) draagt bij aan een lekker vuig gitaarfundament. Als Dan in vorm is en als hij de juiste begeleiders heeft dan is er geen betere rootsrocker dan hij. Deze cd is het bewijs.

Scott Kempner
Op deze cd hebben wij bijna een eeuwigheid moeten wachten, maar dat was het dan ook wel waard. Scott Kempner bewijst zijn klasse met gloedvolle songs die ook de Del Lords weer in herinnering roepen. De man heeft een prachtstem, altijd een beetje melancholiek, en hij is een ouderwetse songwriter (en dan bedoel ik songwriter in de rock n roll-betekenis van het woord). Misschien dat deze cd een primus inter paris is in dit overzicht.

Two Cow Garage
Met hun vierde cd streven de gruizige rockers hun voorbeeld Slobberbone ruim voorbij. Niet alleen americana meer, maar een mengelmoes van allerlei stijlen zonder dat dat leidt tot een rommelig geheel. Integendeel: Two Cow Garage slaagt erin de stijlen goed samen te laten gaan en er hun geheel eigen draai aan te geven.

Living End
Het best bewaarde geheim van Australie. Chris Cheney is een begenadigd gitarist, zeg maar gerust een beest op gitaar, maar eveneens een begenadigd componist van puntige punkpop liedjes. Op deze cd een beetje invloed van hardrock, organisch opgenomen in de opzwepende punky popliedjes (of andersom). Pure energie met als specialiteit de staande bas.

Lucinda Williams
Sommigen schijnen het jammer te vinden dat Lucinda het geluk gevonden heeft. Ik niet, deze nieuwe cd is nog steeds doortrokken van een prettige neerslachtigheid, aangevuld met passie en zelfs een vleugje sex: wat wil men nog meer? De muziek is net als bij de laatste paar cd's een mengeling van allerlei (alt)country stijlen. Van mij mag ze gelukkig blijven en laten we hopen dat het leidt tot meer cd's van dit kaliber.

Marah
Het was even wennen deze nieuwe cd van Marah. Maar na een aantal keren draaien begon hij eigenlijk steeds beter te worden. Volgens mij hebben ze ook nog nooit een slechte cd gemaakt. Altijd anders, en toch altijd herkenbaar. Echte meltingpotrock

Bob Mould
Voormalig voorman van Husker Du en Sugar maakt al jaren mooi solo-platen. Intense gitaarrock met veel passie. Zo hoort het dus.

De ontdekking van 2008: The Apple Bros
Dit is de toekomst van de rock n roll en Americana: weliswaar is Nashville hun eerste cd, maar ook de 2e, On an empty stomach, mag er zijn. Puntig, ijzersterke melodieen en een heerlijk rasperige stem. Er schijnt een derde cd in de maak te zijn. Ik kan niet wachten!(de nieuwe liedjes op MySpace beloven veel.

De teleurstellingen van 2008
Behalve de resultaten van m'n cluppie: de cd van Ryan Adams (of is dat eigenlijk al geen teleurstelling meer: de magie is nu echt verdwenen), de nieuwe You am I (best aardig, maar mist toch een beetje dat beetje extra van al hun voorgaande cd's), de ziekte van Perry Bags (drummer en songwriter bij Jason & The Scorchers, daarmee definitief het einde van deze fantastische band inluidend).

Bij deze wens ik alle lezers zeer mooie feestdagen en we ontmoeten elkaar weer in het nieuwe jaar

Top 10 Hugo Vogel

2008-12-26T11:19:00.003+01:00

1. Drive-by Truckers: Brighter Than Creation’s Dark
2. Liz Tormes: Limelight
3. Will Quinlan & the Diviners: Navasota
4. Matt Bauer: The Island Moved In The Storm
5. Case Hardin: Some Tunes For Charlie Spencer
6. Colin Herring: Past Life Crashing
7. Slim Cessna’s Auto Club: Cipher
8. Patrick Park: Everyone’s In Everyone
9. The New Frontiers: Mending
10. James McMurtry: Just Us Kids

Toch mooi, een album dat al in januari uitkwam op de top-positie. De Truckers overleefde het afscheid van Jason Isbell en kwamen op de proppen met hun beste plaat ooit.
Op de tweede plaats een album uit 2007 dat ik echter dit jaar pas ontving en besprak op altcountry. Een uitdager van Lucinda en Emmylou.
Will Quinlan met z'n Diviners komen uit Florida maar zingen hartverscheurend mooie nummers over het Oost-texaanse Navasota, waar de moeder van Quinlan vandaan kwam.
Zij voeren mijn lijstje aan, waarbij opvalt dat het, met uitzondering van het Engelse Case Hardin, allemaal om Amerikaanse artiesten gaat.

Jaarlijst John Gjaltema

2008-12-25T00:57:00.002+01:00

1. Chris Brecht - The Great Ride
2. Nathan Bell - Traitorland
3. Joe Wilkes - Here On This Frontline
4. Willard Grant Conspiracy - Pilgrim Road
5. Tim Gearan - No Remedy
6. Los Alamos - El Fino Arte De La Venganza
7. Paperplanes - Rhinestone Republic
8. John Wills - Washington
9. Johnny Dowd - A Drunkard’s Masterpiece
10. Chatham County Line - IV

1. Overrompelend debuut van jonge gast uit Colorado, nu woonachtig in Austin, Texas. Een tekstschrijver die geen makkelijke refreintjes nodig heeft om de aandacht vast te houden. Klinkt als Heartbreaker van Ryan Adams en Highway 61 Revisited van Bob Dylan.

2. Nonconformist knapt in de jaren tachtig af op de muziekindustrie in Nashville, maar is nu ijzersterk terug. Dreigend en vol prachtige verhalende songs.

3. Stijlvolle Engelsman brengt folk, jazz en klassiek samen. Kwaliteit van het kaliber Tim Buckley, Leonard Cohen, Van Morrison en Elvis Costello.

4. Een avontuurlijke soundmix waarin plaats is voor violen, trompet, vibrafonette, kerkbellen, straatgeluiden, slidegitaar, trombone, cello en zingende zaag. Met het elan van het solowerk van Scott Walker.

5. Afwisselende plaat. Soms freaky met blazers en dan weer veel rustiger. Aan te bevelen voor liefhebbers van Jake LaBotz of JJ Grey & Mofro.

6. Het titelnummer gaat met traag grommende zang alsof de Argentijnen de Beasts Of Bourbon willen aftroeven, totdat trompetten het liedje een wending geven, waarna het echt bijzonder wordt als er ook nog een mondharmonica klinkt.

7. Zwalkend langs de county line op zoek naar het juiste evenwicht tussen country en rock! Met psychelische prikkelingen! Twangend in de beste SoCal-tradities! Gierende gitaren die door slordig mooie koortjes klieven!

8. Een begenadigd songschrijver met een prettige stem en een deftige stijl. De belangrijkste referenties zijn Joe Henry en het late werk van Bob Dylan.

9. Hier wordt getracht een variéteshow te combineren met een soulrevue, hetgeen resulteert in een Beefheart-achtig werkstuk dat heel goed voor americanafunk zou kunnen doorgaan.

10. Het is nog steeds bluegrass, maar net als bij Dillard & Clark destijds wordt er een extra dimensie aan toegevoegd. Dit is countrysoul.

Shiloh

2008-12-23T23:39:00.007+01:00

The Battle Of Shiloh was een van de bloedigste veldslagen uit de Amerikaanse Burgeroorlog. Op 6 en 7 april van 1862 bevochten 110.000 Amerikaanse soldaten elkaar aan de oevers van de Tennessee, ter hoogte van een houten kerkje; de Shiloh Church. Shiloh is ook de titel van een schitterende verhalenbundel uit 1982 van de Amerikaanse schrijfster Bobby Ann Mason, maar Shiloh is ook de naam van een countryrockband uit het noordoosten van Texas. In 1970 haalt Kenny Rogers de Texanen naar Los Angeles, waar ze met Rogers als producer hun enige lp opnemen. Het zelfgetitelde album is een fascinerende plaat waarop het vijftal countryrock, swampblues en rootsrock combineert tot een broeierige en samenhangend geheel. Shiloh wisselt de zompige rock van 'Simple Little Down Home Rock & Roll Love Song For Rosie' en 'Swamp River Country' af met de puurst denkbare countryrock van 'Same Old Story' en 'I'm Gone'. In beide gevallen excelleert Al Perkins op slidegitaar, respectievelijk pedal steel. Het hoogtepunt van dit enige album van Shiloh is de hartverscheurend fraaie afsluiter 'God Is Where You Find Him'. Maar het is tegen dovemansoren gezegd; eenmaal in L.A. Is de band met daarin gitarist Perkins, toetsenist Jim Ed Norman en de neven Mike en Richard Bowden geen lang leven beschoren. De drummer, zanger en songschrijver vertrekt naar de band van Linda Ronstadt, ontmoet daar de helft van het countryrockduo Longbranch Pennywhistle en richt met hem samen een band op: The Eagles.

De boom in

2008-12-22T18:40:00.023+01:00

Het merendeel van de kerstliedjes kan me gestolen worden: kitscherige niemendalletjes die zelfs tijdens de meest liefelijke Kerstdagen nauwelijks te pruimen zijn. Uitzonderingen zijn er natuurlijk wel: Christmas Card From a Hooker in Minneapolis van Tom Waits en Fairytale of New York van The Pogues zijn geslaagde voorbeelden. Tien jaar geleden kwam de VPRO met een aardigheidje op de proppen: Zo, Dit Is Kerstmis, een cd met kerstliedjes gespeeld door Nederlandse artiesten als Daryll-Ann, Bettie Serveert en Peter te Bos. Toegevoegde geluidsflarden van koorgezang, een knapperend haardvuurtje en flessen die worden ontkurkt maken de sfeer compleet. Een curieuze bijdrage is Robbie Muntz’ versie van Hij Was Maar Een Neger, ooit geschreven door Johnny Hoes. Het fraaiste liedje is Hang Myself From The Tree. Op deze cd gespeeld door Caesar, oorspronkelijk van The Vandals. Een anti-kerstlied eigenlijk, en daarom wel zo aardig. Niet dat ik iets tegen de Kerst an sich heb (wel tegen het commerciële spektakel eromheen, maar wie heeft dat niet?), maar enige relativering op zijn tijd is wel prettig. Een minder vrolijk kerstnummer dus:

Afknappers

2008-12-21T10:00:00.000+01:00

Het is de tijd voor de lijstjes. Hierbij mijn top-3 van grootste afknappers van 2008. Op drie de nieuwe plaat van Lucinda. Op de een of andere manier heb ik het helemaal gehad met onze eeuwige rock chick. Ik heb ze wel gehoord, die gitaarsolo’s van Doug Pettibone. Ik heb dat schelle vibrato in Lucinda’s stem twintig jaar doorstaan, nu is het welletjes. Afkoppelen en wegrangeren.
Heb ik Lucinda ooit bewonderd, Ryan Adams (op twee) is vanaf het begin een grote ergernis geweest. Wat een aanstellerij, met al die platen achter elkaar, en soms meerdere tegelijk. Wat een arrogantie, om te denken dat we op al die onzin zitten te wachten. Nooit begrepen waar al dat gedoe rond die man mee te maken had. Matige stem, inconsistente stijl. Cardinology kan met plastic en al de otto in.
Op één natuurlijk de grootste en meest overschatte ijdeltuit van allemaal: Rodney Crowell. Ooit op het paard gezet door Emmylou Harris, daarna feitelijk nooit meer dan een sideman geworden, maar met een air alsof hij gouverneur van Texas is. Schandalig dieptepunt was een interview dat American Connection met hem had tijdens Blue Highways, waar hij botter was dan Huub Stevens en Louis van Gaal bij elkaar. En dan te bedenken dat de luisteraars van dat programma de nieuwe plaat van deze middelmatige kwast bovenaan gezet hebben in de top 50 van dit jaar.

Gelukkig Kerstfeest!

2008-12-20T00:35:00.000+01:00

Bij deze een mooi kerstfeest gewenst aan een ieder. Hier mijn drie favoriete kerstliedjes (niet allemaal altcountry, maar wat maakt het uit)

Jeugdsentiment (de eerste band die ik goed vond en waar ik een lp van kocht)

Een van de beste bands ooit! (driekwart is dood, maar ze blijven eeuwigheidswaarde hebben)

Good old Steve (ik weet niet eens of het een echt kerstliedje is, maar mooi is het wel!)

David Ackles

2008-12-19T13:12:00.010+01:00

Toen ik zestien was bracht ik vele uren door met het van voor naar achteren spellen van Oor´s eerste Popencyclopedie. Hele bladzijden schreef vol met LP’s ik nog wilde hebben. Bovenaan (ik was bij de A begonnen) prijkte American Gothic van de Amerikaanse singer/songwriter David Ackles. En daar bleef ´tie ook vele jaren staan, want die plaat was op het Zeeuws-vlaamse platteland niet te koop. En toen ik later in de grote stad terecht was gekomen, gaf ik mijn geld liever uit aan platen die, althans in mijn beleving, “hot” waren. Toch bleef altijd in achterhoofd hangen dat ik die plaat van David Ackles nog eens zou moeten kopen. Een half jaar geleden was het eindelijk zover. Sindsdien vraag ik mij af waarom ik dat toch niet eerder gedaan heb.
Ackles is een fantastische liedjesschrijver die eind jaren zestig, begin jaren zeventig vier platen uitbracht. Beetje vergelijkbaar met Randy Newman, maar met één groot verschil: Ackles heeft een stem om U tegen te zeggen. Ackles debuteerde in 1968 met een ongetiteld album en bracht daarna in 1970 Subway To The Country uit. Platen die de critici werden bejubeld maar weinig verkochten. Het derde album, American Gothic, werd in London onder produktionele leiding van Bernie Taupin opgenomen. Ackles had Taupin ontmoet toen Elton John zijn Amerikaanse debuut maakte als co-headliner met Ackles in The Troubadour in Los Angeles. Sindsdien is John is een grote fan, net als Elvis Costello overigens. American Gothic kent een aantal schitterende nummers, de Kurt Weill-achtige nummers Oh California en The Ballad Of The Ship Of State en vooral het ontroerende Waiting On The Moving Van.
Na in 1973 het wederom slechtverkopende Five & Dime te hebben uitgebracht, gooit Ackles het bijltje erbij neer. Vanaf dan legt hij zich toe op het schrijven van TV-scripts en theathermuziek. In 1981 wordt hij door een dronken bestuurder aangereden. Het kost hem een aantal jaren voordat hij weer helemaal hersteld is. In 1999 verliest hij, op 62-jarige leeftijd, de strijd tegen kanker.
Na American Gothic heb ik ook de andere drie albums gedownload, waarvan vooral het titelloze debuut imponeert. Het hieronder te beluisteren Down River komt van dat eerste album.
Een interview 1998 met Ackles is hier te lezen.

Joep Pelt in Afrika

2008-12-18T19:19:00.004+01:00

Er staat nauwelijks Afrikaanse muziek in mijn platenkast. Begin jaren tachtig kocht ik wel het fraaie Juju Music van King Sunny Adé and his African Beats. Op dat moment werd Afrika een beetje ontgonnen op het gebied van popmuziek. Muziekkrant Oor had regelmatig verhalen over onbekende artiesten uit het werelddeel. Omdat Juju Music me goed was bevallen, kocht ik daarna ook Synchro System. Dat album draaide volgens mij iets minder om het bijzondere gitaarspel van de Nigeriaan King Sunny Adé. Omdat de persing nogal slecht was, bracht ik het album terug naar de platenzaak en daarmee was mijn Afrikaanse avontuur in feite voorbij. Hooguit kocht ik af en toe nog eens wat in de uitverkoop. Zo kwam ik aan een Earthworks-release van Dark City Sisters and Flying Jazz Queens met prachtige Zuidafrikaanse samenzang. In Zuid-Afrika kwam ik pas weer terecht via het fraaie Beaufort-Wes se Beautiful Woorde van Gert Vlok Nel. Een plaat die helemaal niet misstaat in een collectie met de nadruk op rootsmuziek.
Van het platenlabel Excelsior kreeg ik deze week weer zo'n plaatje waarop een brug wordt geslagen tussen Amerika en Afrika. Van een Nederlandse artiest notabene. Joep Pelt heeft tijdens enkele zwerftochten door het zuiden van de Verenigde Staten de blues geleerd, maar daar hield het avontuur voor hem niet op. In 2004 vertrok hij voor het eerst naar Afrika, Mali om precies te zijn. Daar nam hij twee jaar later een plaat op met de gitarist Lobi Traoré en enkele andere plaatselijke musici. Nadat die opnamen eerst op een cassette verschenen in Mali, werd het album in 2007 ook op cd uitgebracht. En Excelsior heeft I Yougabe van Joep Pelt & Lobi Traoré nu opnieuw in de schijnwerpers gezet. Het is swingende dansmuziek waarop soul, rock en afropop soepeltjes samengaan met Amerikaanse blues. Vooral het soort moderne blues van North Mississippi All Stars, waarin overigens ook altijd rock uit de jaren zeventig doorklinkt. Liefhebbers van die band moeten maar eens luisteren naar dit I Yougoba.

Plastic

2008-12-14T11:46:00.004+01:00

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar twintig jaar cd’s verzamelen begint langzamerhand een onfatsoenlijk deel van onze opbergruimte op te eisen. En dan te bedenken dat het grootste deel daarvan nog weer opgaat aan lucht en kunststof. Tijd voor een rigoureuze aanpak: weg met al die lelijke doosjes. Het gaat immers om de muziek en het artwork. Bij lokale platenspecialist Popeye een stapel plastic insteekhoesjes gekocht. Eerst maar eens vijfhonderd, en zien hoe ver we komen. Het is even een karwei, maar voordeel is dat je al je muziek weer eens in handen krijgt, ook albums waarvan je niet wist dat je ze had of waarom je ze ooit gekocht hebt. Of de wereld er beter van wordt is natuurlijk de vraag, want waar blijven al die jewelcases? In de vuilcontainer. Maar schelen doet het wél: op de foto zie je rechts in de la dezelfde hoeveelheid muziek als links in het schoenendoosje. En daar zitten de kartonnen digipacks natuurlijk in volle glorie tussen, want daar blijven we van af met onze tengels.

SLobberbone is dood, leve Two Cow Garage

2008-12-13T00:40:00.001+01:00

Indachtig de nieuwe opzet van Altcountry.nl begin ik vandaag alvast maar aan een recensie op de blog. De cd die ik wil bespreken is 'Speaking in cursive' van Two Cow Garage. Hun 4e cd inmiddels alweer en wederom geproduceerd door plaatsgenoot Brent Best, bekend van Slobberbone. Slobberbone maakte naam met haar gruizige americana. Two Cow Garage volgt die trendsetters op de voet. Daar waar Slobberbone na twee cd's die duidelijk hun roots in americana hadden zich meer richting rock bewoog, doet Two Cow Garage hetzelfde. Hun vorige cd, Three, was al een stap van de americana weg en 'Speaking in cursive' doet er nog een stapje boven op. Er is echter een groot verschil: Slobberbone gleed wat mij betreft af naar rock en Two Cow Garage lijkt juist met iedere cd weer beter te worden. Er blijft een vleugje americana door hun gruizige rock heen waaien, maar de muziek is meer een melting pot van verschillende invloeden (rock, pop, beat, country, soul) die met smaak gebracht worden. Ik dacht dat ik het nooit zou zeggen, maar Two Cow Garage zijn hun 'vaders' voorbij. Prachtige cd, grote kanshebber in het lijstje (dat volgende week op deze plaats te zien zal zijn) over 2009

Oxford American

2008-12-12T10:00:00.003+01:00

Ik had er over gelezen op het forum van onze Engelse tegenhanger Americana UK. De aan muziek gewijde uitgave van het blad Oxford American zou iets om naar uit te kijken zijn. Oxford American is een driemaandelijks verschijnend glossy literair magazine, waarin vooral aandacht wordt geschonken aan Zuidelijke literatuur, geschreven door (van oorsprong) Zuidelijke auteurs. De in Oxford, Mississippi wonende John Grisham b.v. levert regelmatig bijdragen. Een keer per jaar is het blad gewijd aan muziek, Bij dit muzieknummer is altijd een cd gevoegd. Omdat het dit jaar al de tiende keer is, mag het een onsje meer zijn: een dubbelcd dus. Vol prachtige folk, country, soul, rock, jazz etc. Disc 1 opent met Little Walter en voert de luisteraar via o.a. Neko Case, de fantastische York Brothers, het hilarische duo Elton & Betty White, Clarence Gatemouth Brown en the Residents in 28 nummers naar countrysoulman Bobby Charles. Disc 2 kent 27 nummers van onder meer Lucinda Williams, Elvis, Vic Chesnutt, Charlie Rich, Big Star, Mose Allison en R.E.M. Alles bij elkaar meer dan tweeënhalf uur luistergenot voor de avontuurlijk aangelegde luisteraar. Niet dat de nummers onbekend zijn - de twee liedjes van Lucinda Williams staan ook op gewoon verkrijgbare cd's van haar- maar het is de mix van bekende acts en volstrekt obscure bands of artiesten die deze cd's zo aantrekkelijk maakt. Tel daarbij op dat de artiesten die op de eerste cd staan uitgebreid toegelicht worden in meer dan dertig artikelen van onder meer Greil Marcus, Warren Zanes, Grant Alden (oprichter No Depression) en Peter Guralnick. En dat alles voor een lousy 10 dollar (inc verzendkosten)! Als dat geen mooi kado voor onder de boom is...

Sisters of the South

2008-12-11T23:03:00.002+01:00

Bob Dylan vierde in 1962 zijn 21-ste verjaardag thuis bij Etta Baker in North Carolina. Deze bluesartieste verwerkte veel folkinvloeden in haar muziek. In bijgaand filmpje is ze thuis te zien op 91-jarige leeftijd. Ze heeft dan net een nieuwe elektrische gitaar gekocht en die bevalt haar uitstekend, want het spelen op zo'n instrument is namelijk lekker makkelijk. Het gitaarspel van Dylan op Don't Think Twice It's Allright is duidelijk door haar beïnvloed.
Etta Baker staat met enkele nummers op de fraaie dubbel-cd Sisters Of The South, waarop voornamelijk onbekende vrouwen te horen zijn. Cora Fluker, Cora Mae Bryant, Algia Mae Hinton, Willa Mae Buckner, Precious Bryant en nog veel meer vrouwen die een persoonlijk geluid laten horen zonder in allerlei vervelende bluesclichés te vervallen. Het is muziek die nooit erg ver van de frontporch verwijderd is geweest. Net zo goed als blues spelen ze soul en folk. Beide cd's staan met ruim 70 minuten speelduur tjokvol en hebben als bonus nog wat beeldmateriaal.
Hieronder dus Etta Baker, die in 2006 op 93-jarige leeftijd overleed.

A visit to Etta Baker

A Good Day to Die….

2008-12-10T22:28:00.004+01:00

Soms, in een onbewaakt moment, kom ik wel eens op YouTube uit. En elke keer opnieuw realiseer ik me dat ik YouTube te weinig bezoek. Niet dat alle muziekfilmpjes van een uitzonderlijke kwaliteit zijn, maar het schudt soms wel je geheugen wakker. Zo kwam ik -en dat uiteraard zonder dat het de bedoeling was- via via plots uit op een kwalitatief bezien prima filmpje van Robbie Robertson’s Somewhere Down The Crazy River; een track van zijn titelloze solodebuut (1987). Een track waarin Sammy Llanas van de BoDeans een fraaie vocale rol voor zijn rekening neemt. Verhip, dacht ik: BoDeans! Daar heb ik dit gezegende jaar (althans, wat het muziekaanbod betreft….) nog een cd van aangeschaft. Een fonkelnieuwe zelfs, Still geheten.

Nou, als ik me goed herinner had ik ‘m tot dat moment pas één keertje gedraaid, maar voor het overige is het inderdaad stil gebleven. Dus: gezocht, gevonden…..én gedraaid. Diverse malen, zelfs. Zeker geen verkeerde plaat van Sammy & Kurt, de twee oprichters van BoDeans, een rootsrockformatie uit Waukesha, Wisconsin. En dat deed me dan weer terugdenken aan mijn eerste bezoek aan de Melkweg in Amsterdam. Twee collega’s hadden me zover gekregen om op een doordeweekse avond (mei 1987?) de hoofdstad aan te doen. Voor een concert van BoDeans, dus. Een optreden mede naar aanleiding van hun debuut- schijf Love & Hope & Sex & Dreams (1986). Een fantastisch debuut. Geproduceerd door de onvolprezen T-Bone Burnett.

Een plaat die mij overigens getipt was door mijn vriend Jacob Nederlof, in die tijd een zeer lezenswaardige sportcolumnist bij Het Vrije Volk (nu AD/RD). Een zeer kritische man, die Jacob (Hugo Borst is er niks bij…), die bijtijds ook een verhaal over cultuur of muziek voor deze krant mocht pennen. Ik herinner me een verhaal van zijn hand met de titel ‘Gitaarmuziek’. Daarin maakte hij dus onder anderen gewag van het debuut van de BoDeans. Aangeschaft natuurlijk, en kort daarna ook gezien & gehoord in de Melkweg. Was een alleraardigst concert, maar de plaat deed mij meer. Veel meer. Ook het latere werk van Sammy & Kurt gescoord, doch nooit meer het gevoel gekregen van wat het debuut bij mij te weeg bracht. Dat doet Still dus ook niet, hoewel het zoals ‘gezegd’ zeker geen verkeerde schijf is.
Love & Hope & Sex & Dreams is naar mijn mening dus nog immer hun beste. Dankzij de karakteristieke stem van Llanas vooral. Maar ook niet te versmaden is een plaat van Sam Llanas’ groep Absinthe: A Good Day To Die, uit 1998. Een werkelijk prachtige, beladen en bovenal donkere plaat. Het verhaal over de zelfmoord van Sammy’s vier jaar oudere broer, in 1976. Heb van deze schijf in ons kille kikkerlandje destijds weinig tot niets meegekregen. Daar zal dit stukje vrijwel zeker ook geen verandering in brengen.
Ik ben echter wel oprecht blij dat ik deze cd in mijn collectie heb. Eigenlijk mede door de BoDeans- tip van weleer van de heer Nederlof. Waarvoor dank.

Ketterse Fanfare

2008-12-08T23:02:00.012+01:00

André Manuel, vroegere voorman van de eigenzinnige Twentse formatie Krang, haalt tegenwoordig zijn fratsen uit bij de Ketterse Fanfare. De zanger/cabaretier heeft in deze formatie -met BJ Baartmans op gitaar- een nieuw medium gevonden voor zijn zwartgallige universum. En dat valt te prijzen. Zondagavond gaf het vijftal een gedreven optreden in het Utrechtse Ekko. Het spelplezier spatte er van af en prachtnummers als Pantani, Junkie, Drinkebroer en Vlieger bleven ook in de iets conventionelere (rock-)uitvoering fier overeind. Het traporgel van Krang ontbrak helaas, maar Manuels' vertrouwd grommende zang en sarcastische teksten, de messcherpe gitaarduetten tussen hem en BJ Baartmans en de vele improvisaties zorgden voor een ijzersterke show. De toegift met Junkie was prachtig, maar hoogtepunt van de avond was natuurlijk de uitvoering door de Ketterse Fanfare van onderstaand nummer: het beste Nederlandstalige lied ooit.

Veertien paarden

2008-12-07T12:30:00.010+01:00

Oei, maar goed dat collega Hugo Vogel attenter was dan ik, anders had voor de tweede keer in korte tijd voor de tweede keer een recensie van een cd op altcountry.nl gestaan. Het gaat nu om Bottleneck To Wire van Gordie Tentrees. Ik kreeg hem ter recensie uitgereikt door Kori Heppner, drumster van Fred Eaglesmith, tevens verantwoordelijk voor de verkoop van cd’s en t-shirts. Dit werd de recensie: “Doorgaans is een voorprogramma niet veel meer dan een ongevraagd oponthoud. In het beste geval valt het ‘niet tegen’. Vorige week echter werden voorafgaand aan het concert van Fred Eaglesmith aangenaam verrast door ene Gordie Tentrees. Een jonge gast, geboren aan de oevers van de Yukon in Canada. Solo of met band werkt hij per jaar zo’n tweehonderd optredens af, vooral in Canada, maar nu voor het eerst ook in Europa. Hij liet zich begeleiden door Matt King op staande bas en Ken Hermanson op lapsteel. Tentrees zelf deed het op de akoestische gitaar, en af en toe op een prachtige Fender Resonator. Hoewel Tentrees vocaal hier en daar wat bleekjes uit de verf kwam, was het een prima optreden. Het had voor mij zelf nog wel langer mogen duren. Gelukkig hebben we de cd nog: Bottleneck To Wire, zonder meer goed voor vier paarden. Het openingsnummer Plenty To Hold doet in zijn gedrevenheid sterk denken aan Terry Allen. Nummer twee, de titelsong is meteen een van de prijsnummers, over het beetje warmte dat een flessenhals op een snaar, ‘from the dampenings hands of a little man’, weet te brengen in de winterkou van een Canadees dorpje. Death & Dust gaat ook alweer over een gat in Canada, waar ‘my best friend growing up was killed by another friend’s father’. Two Sons is het verhaal van een moeder die op het moment dat de tsunami op haar huis afkomt moet beslissen welke van haar twee kinderen ze zal redden, allebei kan niet. Kortom, liedjes die ergens over gaan. In dat opzicht hoefde Tentrees zich in het kielzog van Fred Eaglesmith bepaald niet te schamen. En in de studio blijkt het vocaal ook allemaal dik in orde te zijn gekomen.
Bottleneck To Wire is te koop bij CD Baby. Op de website van Gordie Tentrees is de cd in zijn geheel te beluisteren.”

Dit zou deze week dus allemaal op altcountry.nl verschenen zijn, als Leo Kattestaart mij een jaar geleden niet vóór was geweest. Vier paarden had ik voor Tentrees van stal gehaald. Samen met de drie van Leo dus zeven, en met die van Dale Boyle veertien.

GOD

2008-12-06T00:17:00.001+01:00

Ik heb niet veel helden, maar iemand die het zeer zeker is: Keith Richards, de man die niet alleen de Stones heeft gemaakt tot wat de Stones zijn, maar die ook wat mij betreft rockmuziek heeft gemaakt tot wat het is. Een muzikant met passie en hart. Er is veel interessant beeldmateriaal van hem, fameus is hoe Chuck Berry hem probeert het intro van Oh Carol goed te laten spelen waarbij Richard steeds geagiteerder wordt: voor wie het wil zien: hier te zien. Maar op deze blog past zijn niet te onderschatten bijdrage aan Americana. Opgenomen tijdens het tribute concert voor zijn vriend Gram Parsons. Een mooi duet met Norah Jones, waarbij vooral opvalt hoe ongemakkelijk zij zich voelt en hoe powerful (en 'stout') Keith is. Prachtig. Wie hier niet genoeg van kan krijgen, koop de dvd van dit tribute concert (waar vreemd genoeg Gram's muze Emmylou Harris ontbreekt).

Can't Cry Hard Enough

2008-12-05T00:24:00.003+01:00

Op de nieuwe fraaie cd Collapsible Plans van Tom Freund staat een nummer dat me bekend voorkwam, maar ik kon het niet direct thuisbrengen. Iets uit de jaren zeventig schatte ik. De fraaie melodie van Can't Cry Hard Enough, het nummer waar het hier om gaat, is verpakt in het klassieke stramien van een singer-songwriter, maar dan wel een met ambities die nog verder reiken. Dat is niet zo vreemd, want het zou een omschrijving van Tom Freund kunnen zijn. Maar het betreft hier dus een cover.
Can't Cry Hard Enough is een liedje van Marvin Etzioni en David Williams. Etzioni zette het op zijn solodebuut The Mandolin Man. Het is een fraai pianoliedje dat gebracht wordt met ondermeer een bodhran en blazers in New Orleans Funeral Style. En natuurlijk wat mandoline, dat spreekt. Die plaat van Marvin is van 1992, dus met mijn schatting van de jaren zeventig zat ik er een flink eind naast.
Marvin Etzioni liet in 1985 voor het eerst van zich horen als bassist op het debuut van Lone Justice, dat verder bestond uit Maria McKee, Don Heffington en Ryan Hedgecock. Al die namen zouden ook later hun stempel drukken op de ontwikkeling van altcountry. Marvin, zoals Etzioni zich kortweg ging noemen (The Mandolin Man mag trouwens ook), maakte vooral naam als producer (Counting Crows, Toad The Wet Sprocket, Grey DeLisle, Peter Case, Williams Brothers).
Het door hem zelf geproduceerde The Mandolin Man is een ambitieus werkstuk waarop rootsrock een soort jazzbenadering krijgt met een origineel geluid als resultaat. Hoewel, de plaat klinkt ook alsof Marvin een jonger broertje is van T-Bone Burnette, zowel door zijn stem als de tegelijkertijd rijkelijk en kaal klinkende arrangementen.
Marvin produceert ook het debuut van Tom Freund. North American Long Weekend (uit 1998) is een veel te ambitieuze en serieuze plaat voor een jonge debutant en eindigt dan ook in de uitverkoopbakken. Geheel onterecht natuurlijk, ook al is er best het een en ander op het album aan te merken. De veel te lange speelduur (67 minuten) bijvoorbeeld. En iets meer afwisseling had ook gemogen. Enfin, op Collapsible Plans (geproduceerd door Ben Harper) heeft Freund heel wat bijgeleerd. Zodat ik hem bijna de kwaliteiten kan toedichten van singer-songwriters uit de jaren zeventig. En dat dus mede dankzij een liedje van Marvin, the Mandolin Man.
Can't Cry Hard Enough is trouwens al veel vaker gedaan. Victoria Williams zong het en Julie Miller ook. En op YouTube zijn filmpjes te vinden waarop slachtoffers van 9/11 worden herdacht met het liedje. En ook de begin dit jaar overleden Australische acteur Heath Ledger (Brokeback Mountain) wordt herdacht met beelden waaronder dit nummer is gezet.

Woodcocks..….

2008-12-03T21:46:00.003+01:00

In een recensie van even terug met twee cd’s van ene Nathan Bell als onderwerp -ik heb even geluisterd en de cd’s van Bell direct besteld zoals collega Gjaltema nogal ‘grof’ aanbevool- ‘viel’ ook de naam van de Woodcocks. Spoorslags naar boven gerend en gezocht naar de titelloze debuutcd uit 1989 van deze groep rond Rich Hopkins en Dave Seger. En: gevonden! Weer geluisterd en weer kunnen vaststellen waarom ik bepaalde bands van nu, zoals The Whipsaws en The Hiders, zo goed weet te appreciëren.
Ook weer wat haren uit mijn hoofd getrokken vanwege het feit dat ik de 2e cd van deze Woodcocks, The Carp Pond (1992), ooit in een ontzettende vlaag van verstandsverbijstering voor een ‘appel en een ei’ van de hand heb gedaan…. Woodcocks, dat zijn zoals Wikipedia het fraai omschrijft:

“A group of seven extant very similar wading bird species in the genus Scolopax, characterised by a long slender bill and cryptic brown and blackish plumage. Only two woodcocks are widespread, the others being localised island species. Their closest relatives are the typical snipes of the genus Gallinago”.

Tja, maar de Woodcocks waren dus ook Rich Hopkins (gitaar; vocals) Dave Seger (gitaar; vocals); Bruce Halper (drums); Mark Perrodin (bass); Tom Larkins (drums); Scott Barber (bass) en Anne Bryerton (vocals). Met een beetje goede wil ook een groep van zeven vogeltjes, maar dan wel wat anders gebekt. Hopkins is later onder zijn eigen naam & Luminarios doorgegaan. Ook best fraai, zoals bijvoorbeeld My Lucky Stars uit 2001 aantoont.
Maar goed. Woodcocks’ The Carp Pond, waarop ook Craig Schumacher (U weet wel, Tucson) zijn opwachting maakt, is dus uit mijn almaar uitdijende (verkopen doe ik niet meer!) collectie verdwenen. Ten onrechte. Hoogste tijd voor een speurtocht om deze gemaakte fout te herstellen. Wie heeft ‘m? Wie denkt dat ie ‘m in dat geval kan missen? Ik houd me aanbevolen!

Terug in de tijd

2008-12-02T19:53:00.005+01:00

Weet je, ik heb momenteel weinig zin in americana, alt.country en ander rootsy gespuis. Ja, ik gooi de knuppel maar eens in het hoenderhok. Ik weet dat het wel weer terugkomt; maar de realiteit is dat ik nu even in andere fase zit. Ik ben weer helemaal verslingerd aan de jaren zeventig – wat natuurlijk ook de jaren zijn die mij gevormd hebben – en wat eraan vooraf ging: de sixties. Ik wil de weblog-lezer niet al te veel vermoeien, maar op het internet ontdek ik nog zo veel verschrikkelijk fraaie muziek die ik helemaal niet ken. Dat verbaast mij nogal; ik dacht dat ik het allemaal wel in de smiezen had. Maar nee. Al die 'ontdekkingen' – lelijk woord – zijn in feite een oefening in nederigheid. Daarom zo een paar namen – uit nederigheid en respect – naar wiens platen ik de laatste heel erg veel naar geluisterd heb, al begin ik wel met een van mijn meest favoriete: 3RD van Big Star (1978). Verder gaat het via de Britse psych van Faintly Blowing van Kaleidoscope (1968), de superieure Amerikaanse seventies hardrock van No Rest For The Wicked van Truth & Janey uit 1976, de rural progrock van het Britse Fantasy op Paint A Picture (1973). De Zuid Amerikaanse mengeling van Westcoastrock en progressive van Laghonia uit Peru op Etcetera (1971), de Beatles-pop van het Zuid Afrikaanse The Flame (1970) – met daarin de toekomstige drummer van The Beach Boyss, de countryeske hippierock van Mighty Baby's A Jug Of Love (1971), de powerpop avant la lettre van The Nazz op de tweede lp Nazz Nazz (1969) en de geweldige rock van Flo & Eddie's The Phlorescent Leach And Eddie (1972) – en Warren Zevons gelijknamige plaat uit 1976: Don't you feel like desperadoes under the eaves? Ik niet, ik ga lekker mijn eigen gang. Wordt vervolgd.

A Skin Too Few

2008-12-01T23:46:00.009+01:00

In het kader van de verkiezing van de beste portretfilm vertoonde de publieke omroep afgelopen week een vijftal films, waaronder A Skin Too Few : The Days of Nick Drake. De eerste prijs ging uiteindelijk naar Rock ‘n’ Roll Junkie, Jan Eilanders’ rolprent over Herman Brood. Prima keuze natuurlijk, maar de documentaire van Jeroen Berkvens over Nick Drake, de even getalenteerde als gevoelige troubadour mocht er ook zijn. Berkvens maakte eerder een prachtige film over gipsy-gitarist Jimmy Rosenberg, een andere gekwelde ziel. In A Skin Too Few, The Days of Nick Drake vertelt de regisseur op beeldende wijze het levensverhaal van de enigmatische liedjesschrijver die gedesillusioneerd raakt omdat zijn boodschap niet overkomt bij het publiek. Tijdens een van zijn eerste live-optredens slaagt hij er niet in om zijn toehoorders stil te krijgen. Dit frustreert hem zo dat hij besluit nooit meer op te treden. Drake geraakt in een depressie en sluit zich meer en meer af van de buitenwereld. In november 1974 treft zijn moeder hem levenloos aan in bed, 26 jaar oud. Slechts drie albums staan er op zijn naam, maar dat Nick Drake een belangwekkend oeuvre heeft nagelaten is onbetwist. De sensitieve stem gecombineerd met het lyrische gitaarspel blijft iedere keer weer intrigeren. Een kleine ode in beeld en geluid.

From Raleigh, North Carolina

2008-11-30T12:23:00.028+01:00

Het was ergens in 1997, dat we in Jan Donkers’ Sunday Morning Coming Down werden opgeschrikt door My Baby's Gone van The Backsliders. WOW! The Backsliders bleken een in de country gewortelde rockband uit Raleigh, North Carolina, met als spitsenduo Chip Robinson (‘a trailer park denizen from Raleigh, NC’, schrijft All Music Guide) en Stephen Howell. Het betreffende album was Throwin’ Rocks At The Moon, en zonder meteen weer met superlatieven te willen spetteren: dit is een van de beste rootsrockalbums die ik ken. Misschien wel hét beste. Ik begin niet eens met uitleggen waarom, maar het heeft alles te maken met de stemmen van Robinson en Howell, en de gitaren van Howell en Brad Rice.
Na Throwin’ Rocks verscheen een jaar later nog Southern Lines, maar dat mocht al een wonder heten, aangezien in de band de pleuris was uitgebroken, waardoor dit album zo ongeveer een soloproject van Chip Robinson is, hoewel bij de credits wel steeds de hele meute vermeld wordt. Einde van de Backsliders. Maar hé, er bleek nóg een cd te bestaan: hun debuut-EP uit 1996, “From Raleigh, North Carolina”. Ik kwam hem toevallig tegen bij de Plaatboef in Amsterdam, en verdorie, het zijn maar zes nummers, maar wát een feest!! Na Southern Lines bleef het tien jaar stil, en juist toen elke hoop op een teken van leven ijdel leek te zijn geworden, bereikte ons sensationeel nieuws: een nieuw album van Chip Robinson! Hij blijkt de jaren overleefd te hebben onder de hoede van Eric Amble, als lid van diens band The Roscoes, en nu is er Mylow van Chip Robinson And The Heavy Beat Outfit. Op Robinson’s webspace zijn er drie veelbelovende tracks van te horen, die je zeer begerig maken naar de rest, alleen: met geen mogelijkheid lukt het mij te achterhalen waar Mylow te koop is.

Kijk in elk geval even naar het volgende bewijs dat Robinson echt nog in leven is, althans een maand geleden:

Lucinda Williams en de hoer

2008-11-29T00:11:00.005+01:00

In een wel erg merkwaardig stuk van Lomans op de Altcountry website heeft hij het over de nieuwe cd van Lucinda Williams. Ik zal u niet vermoeien met zijn merkwaardige hersenspinsels (ik zou zeggen: lees het stuk) over mannen die hoeren willen redden. Ergens in zijn geest legt hij een verband tussen dat gevoel en de muziek en teksten van Lucinda Williams. Haar nieuwe cd Little Honey kan geen meesterwerk worden, want Williams is verliefd (ja echt, hij schrijft het zo op). Lomans draait daarbij het nummer Plan to marry voor zijn vrouw ("kijk schat, Williams is bezet, ik hoef haar niet meer te redden en ik wil ook niet met haar getrouwd zijn en nu kunnen we weer samen naar haar muziek luisteren, want haar teksten zijn nu ook voor de getrouwde vrouw"), een proeve van het feit dat mannen geen rol meer spelen in het leven van Williams. Lomans redenatie is dus dat getrouwd zijn gelijk staat aan geen rol meer spelen, zo komt natuurlijk die mythe dat Americana muziek voor gescheiden mannen is in de wereld. Lomans luistert trouwens wel erg selectief naar de teksten, ik zou hem aanraden nog eens naar Honey Bee te luisteren (en vooral de tekst even te laten inwerken): met een beetje goede wil kan hij daar zijn hoer-fantasieen ruimschoots in kwijt. Om hem te helpen: "Now I've got your sweetness all up in my hair"en "I'm so glad you stung me, Now I got your honey, All over my tummy" (laat zijn vrouw het maar niet horen!).
Intussen geniet ik van weer een mooie gloedvolle cd van Lucinda Williams (die, ik wil Lomans er maar even op wijzen, ook ten tijde van haar vorige cd West verliefd was, sterker nog,verloofd!). Lomans wil ik aanraden een ander slachtoffer te zoeken voor zijn fantasieen.

A change is gonna come

2008-11-28T21:45:00.000+01:00

De klinkende overwinning van Obama heeft ook zo zijn uitwerking in Nederland. De ‘verkozen’ president hamerde telkenmale op verandering: “a change is gonna come”. Dat legde hem geen windeieren, zoals we inmiddels allemaal weten. Of er in de USA daadwerkelijk veel gaat veranderen met het aantreden van deze nieuwe president is natuurlijk nog de vraag. Maar inmiddels is wel duidelijk geworden dat er bij altcountry.nl (de website over Amerikaans getinte muziek) zeker het nodige gaat veranderen.
Zo zal Peer Bataille vanwege drukke andere werkzaam- en bezigheden definitief afscheid nemen van onze website en dit weblog. Peer heeft vanaf 2003 voor, maar ook zeker achter, de (beeld)schermen, heel veel werk verzet voor Altcountry.nl. Daar kan hij eigenlijk niet genoeg voor bedankt worden. Maar toch bij deze: Dank, Peer!
Verder zult u met ingang van 1 januari een heel ander altcountry.nl aantreffen. De vormgeving van de huidige website heeft zijn tijd wel gehad en dient nodig eens te worden vervangen. Verder vragen een aantal praktische problemen om een andere webomgeving. Daar zijn we op dit moment hard mee aan de slag. Leuke klus trouwens, om iets eens helemaal vanaf scratch opnieuw op te bouwen. Welnu, mochten er de komende weken enige haperingen in het bijhouden van altcountry.nl zijn, weet dan dat we druk in de weer zijn. En…, suggesties, ideeën voor het nieuwe Altcountry.nl zijn altijd welkom! Yes, we can.
Hoewel we ook op nieuwe altcountry.nl niet veel aan soul zullen doen, wil ik jullie deze glorieuze cover van A Change Is Gonna Come door Seal niet onthouden.

Micah P. Hinson

2008-11-26T22:02:00.003+01:00

Zomaar een tip. Alweer een maand of wat geleden opgepikt tijdens het rondje Rotterdam. Vaste prik, dat rondje; vrijwel altijd op de vrijdag. Pleisterplaatsen zijn tijdens dit wekelijkse ritueel diverse cd- zaken; een grote boekhandel en tot slot, afhankelijk van het aantal zonnestralen, het terrasje van Rotown. Bij minder weer is ook het filmhuis Lantaren/Venster een alternatief. Een filmpje meepikken is dan eigenlijk logisch.
Wat minder logisch is, is dat de laatste cd van Micah P.(aul) Hinson -dat was de verkregen tip- nou nog echt is opgepikt in ons landje. Erg vreemd. Ik weet niet meer precies wie (ouderdom) mij op Hinson attendeerde, maar die persoon verdient zeker een pluim der goede smaak. De cd rap gescoord bij Sounds (daar hebben ze naast smaak tevens ‘oog’ voor kwaliteit). Twee weken later had ik het gehele oeuvre van Hinson in mijn bezit. Een bezit om te koesteren. Vooral de laatste, dus. And The Red Empire Orchestra (FullTimeHobby) is werkelijk een puike schijf. Donker van toonzetting, tekstueel niet echt hoopgevend, en ook niet direct diepgaand. Wel to the point. De muziek waaiert uit naar de vele windhoeken der americana. Vernieuwend? Zeker, want Hinson weet binnen 35 minuten anders te klinken dan het gangbare; deze top- cd is zondermeer onderscheidend te noemen.

Na een toevallig contact met Plato Harry (Den Haag) kwam het gesprek uit op Micah P. Hinson. Harry bleek ook al laaiend enthousiast over Hinson. Toch maar aandacht aan schenken op de site was mijn conclusie, en dus niet alleen de donderdagavond (met o.a. Alela Diane; Rachel Unthank & the Winterset én Inara George/Van Dyke Parks) van het Crossing Border- festival geboekt, maar tevens de zaterdageditie. Die avond stond Micah P. Hinson immers geprogrammeerd, samen met onder meer Willard Grant Conspiracy en Eli ‘Paperboy’ Reed. Welnu, Willard en Reed konden mij zeer bekoren, maar Hinson maakte bij mij niet datgene los wat de plaat wel deed (én nog immer doet). Of het nu de hitte in de zaal was (mijn god, wat had ik het warm), of het feit dat het bijtijds snoeihard was (of een combinatie van die twee), het wilde mij niet lukken om het fantastisch te vinden wat Hinson samen met vriendin (toetsen) en drummer (+ banjo/lap steel) presteerde. Kijk, slecht was het zeker niet, maar het soms beklemmende gevoel wat de plaat losmaakt, dat was er niet…. Jammer. Thuisgekomen (en bijgekomen van de verzengende hitte….) de cd nog maar eens opgezet. Die verdient dus echt een paard of vier; op z’n minst.

dreigende luchten en harmonieuze pareltjes

2008-11-25T21:24:00.003+01:00

Een half jaar geleden, in augustus, zette Hugo Vogel een tweetal hoesafbeeldingen van dreigende luchten op deze weblog. Het zijn mooie foto's die een onheilszwangere sfeer verbeelden – zeker de hoes van Buddy Millers Universal United House Of Prayer. Wat Hugo ook deed, was kort geleden een recensie op de site plaatsten van Ready For The Flood, het zeg maar comebackalbum van Mark Olson & Gary Louris. Na de eerste berichten had ik niet zo'n hoge verwachtingen van de plaat, een mening die ik ook terugvond bij Hugo. Maar net als Hugo moet ook ik bekennen dat het toch een heel mooie plaat geworden is met een fijne relaxte, laidback sfeer. Er zijn momenten dat ik Louris' scheurende Gibson SG mis – daar heb ik nu overigens The Rustlanders voor – maar de nadrukkelijk sentimentele sfeer doet mij heerlijk, al mijmerend wegdromen bij weer zo'n fraai, harmonieus pareltje, dat naar mijn idee volledig recht doet aan het erfgoed van The Jayhawks, want sadder and wiser. Maar ik dwaal af. Want waar ik het eigenlijk over wilde hebben is de hoes. Aanvankelijk werd een lelijke zwart-wit hoes rondgestuurd, die Hugo natuurlijk bij de recensie plaatste. Maar nu blijkt dat Ready For The Flood , dat pas op 29 januari in Amerika uitkomt, geëerd is met een sfeervolle, kleurrijke americana-hoesfoto. En, zo kom ik terug bij het begin, wat een schitterend dreigende lucht.

I Scare Myself

2008-11-25T00:50:00.001+01:00

Sinds ik van hot naar her reis voor allerlei kortlopende opdrachten, is goede automuziek onontbeerlijk. Mijn laatste zelfgebakken cd is er een met muziek van de jaren 80. Ik zal zeker niet ontkennen dat in deze jaren -waarin ik muzikaal gevormd ben- veel rommel is gemaakt, toch lukte het me toch moeiteloos om een nummertje of vijftig bij elkaar te zoeken. Niet in het genre van de altcountry, want die muziek was me toen nog onbekend. Wel: New Gold Dream van de Simple Minds, 10.15 Saturday Night van The Cure, Love van The Cult, Killing Moon van Echo & The Bunnymen en Burning Down The House (live) van de Talking Heads, songs die het ook uitstekend doen onderweg. Bij die laatste zat ik onlangs te stuiteren achter mijn stuur. Geweldige percussie! En ook op Rattlesnakes van Loyd Cole and The Commotions, Big Mouth Strikes Again van The Smiths en Golden Brown van The Stranglers is het prima karren. Lichte weemoed ligt voortdurend op de loer, dat dan weer wel. Een ander nummer uit die tijd dat me opnieuw wist te bekoren is I Scare Myself van Thomas Dolby, afkomstig van het vreemde, intrigerende album The Flat Earth. Sinds ik gisteren op zoek ging naar het clipje op YouTube, weet ik dat de oorspronkelijke versie afkomstig is van ene Dan Hicks & His Hot Licks. Volstrekt anders, deze uitvoering: swingend, exotisch bijna. Doet een beetje denken aan Elvis Perkins op zijn vrolijkst.

Zeven paarden

2008-11-23T12:15:00.004+01:00

Als ik een recensie ga schrijven, trek ik meestal via de zoekfunctie op de site even na of en, zo ja, wát er over de betreffende artiest eerder op altcountry.nl is verschenen. Als ik dat bij Small Town Van Gogh van Dale Boyle óók gedaan had, dan had ik gezien dat mijn collega John Gjaltema deze cd vorig jaar al besproken had. Hoe het album nu opnieuw op de redactie terechtgekomen is, weten we niet. Misschien dacht Dale: drie paarden is aardig, maar dat moet beter kunnen - ik stuur hem nog een keer op, wie weet tuinen ze er in. Nu heeft de redactie de handen al vol aan het beluisteren en beoordelen van alles wat er op haar afkomt. Om ook nog eens te controleren of er geen deugnieten tussen zitten die ons een loer proberen te draaien, dat zou te ver voeren. Overigens hoeft er van de kant van Dale Boyle natuurlijk helemaal geen sprake te zijn van laakbaar gedrag: misschien was hij het óók gewoon vergeten. Hoe dan ook: Small Town Van Gogh ging in de herkansing, en steeg naar mijn oordeel zowaar tot VIER paarden. John Gjaltema is kennelijk strenger dan ik, of hij heeft er gewoon meer verstand van. Hierbij overigens de aantekening dat de redactiestatuten onlangs in die zin zijn gewijzigd dat we geen halve paarden of ‘veulens’ meer toekennen. Het verschil was dus misschien wel kleiner dan het lijkt… En John, luister nog eens naar My Hometown, misschien ben je inmiddels wat milder, nu je ook weer wat ouder bent.

Prikbord vol foto's

2008-11-22T13:52:00.003+01:00

Hoe een foto van drie mannen in wielerkleding kwam te hangen aan een prikbord vol foto's van ongeschoren kerels die poseerden met geschoten wild en gevangen vis is te lezen op Vluchtstrook Amerika.

One more for the road

2008-11-22T00:38:00.000+01:00

Deze weken van het jaar zijn voor mij altijd erg druk: veel afspraken, contracten voor het komende jaar regelen. Ik ben dus veel op de weg te vinden. Daarbij is een goede cd-wisselaar (jaja ik weet het, mensen van deze tijd pluggen een Ipod in, maar zover ben ik nog niet) onmisbaar.
Echte automuziek moet wel een hoog meezing of meetik gehalte hebben vind ik. Ballads zorgen voor te veel mijmeren en soms dus ook voor teveel onverantwoord rijgedrag. Muziek met een bite en tempo daarentegen zorgen hoogstens voor flitsen, iets te enthousiast doorrijden. Wat speelt er dan zoal in de auto: de nieuwe AC/DC doet wonderen (geen revolutionaire plaat, maar wel lekker), Dan Baird en The Living End zitten al maanden in de wisselaar.

Daarnaast echter ook een paar cd's die ik zelf heb samegesteld (veelal gedownloade nummers): twee daarvan zijn wat ik zelf heb genoemd 'Stiff hits'. Eind jaren 70 begin jaren 80 (en sinds 2006 weer actief: klik hier)was het platenlabel Stiff toonaangevend, vooral door de 'pure pop for now people' zoals Nick Lowe dat noemde. Ok, ik speel een beetje vals, want ook Dave Edmunds maakt deel uit van mijn Stiff-collectie terwijl hij niet echt albums op dat label uitbracht. Wie dat wel deden: Elvis Costello, Ian Dury, Nick Lowe, Lena Lovitch, Tenpole Tudor, Jona Lewie. Wreckless Eric, the Damned, Any Trouble en Rachel Sweet (om er maar een paar te noemen).

Heerlijke pop muziek met een hoge meezingfactor, ideaal voor in de auto, ja zelfs op vakantie, want ook vriendin en zoon kunnen deze pure pop wel waarderen. Wie benieuwd is geworden, op Amazon zijn verschillende legale verzamelcd's te koop.

Traitorland

2008-11-20T23:02:00.002+01:00

Het thema van het formidabele album Traitorland van Nathan Bell is het leven in Amerika sinds 11 september 2001. When the dust had settled and the building were gone / There were prayers, there were poems and people wrote songs / And we swore to remember what we'd seen and we'd heard / It took us six long years to forget those words. Het openingsnummer Six Long Years hakt er direct goed in. They call dead men heroes and live men traitors / Feed the money to the machine and the people to the gators / Ask anybody out there, it's easy to tell / For six long years, we've been mad as hell. En in titelnummer (Rules For Living In) Traitorland: Don't let them tell you what to read / Don't let them tell you who to fear / Don't let them tell you anything at all / don't believe a single thing you hear / In Traitorland.

Assurancetourix; Richard Digance & Jimmy Greaves.

2008-11-19T21:56:00.001+01:00

Wat hebben Assurancetourix, Richard Digance & Jimmy Greaves gemeen? Zo op het oog niet veel, en ik vermoed dat de naam van Richard Digance wellicht voor velen de grote onbekende in dit rijtje is. Kijk, Asterix & Obelix is nog wel te plaatsen, en dan is Assurancetourix -de bard/troubadour in deze stripreeks- ook nog wel ergens in het geheugen op te diepen. Toch? En de voetbalkenners weten uiteraard wie Jimmy Greaves is. Of niet? Spits, die debuteerde bij Chelsea en later -van 1961 tot 1970- furore bij de Spurs (van de gebroeders Davies…) maakte; hij speelde natuurlijk ook voor het Engelse elftal. James Peter Greaves wist het ‘net’ in zijn carrière vaak te vinden; voor de Spurs scoorde hij bijvoorbeeld in 321 officiële wedstrijden maar liefst 220x! Nadat Greaves zijn drankprobleem (hij wel…) had overwonnen werd hij een bekende tv(sport)presentator. Terecht dat ene Richard Digance, a folky in de jaren zestig/zeventig, ooit een nummer over Jimmy Greaves schreef. Beiden komen dan ook uit Newham, en dat schept een band. Dat deze Richard Digance de jaren nadien in Albion een gerespecteerde comedian/zanger is geworden, daar kwam ik eigenlijk pas eind vorige eeuw achter. In die eeuw bestond begin jaren zeventig in Vlaardingen ook de sociëteit Assurancetourix, kortweg vaak ‘Tourix’ genoemd. Aan de Hoflaan. Kwam er niet vaak, maar toen ik via via mijn ‘voetballoopbaan’ (nou ja…) in de zaal mocht gaan voortzetten, deed ik dat vrijwel elke zaterdag in vooravond voor het team van Tourix. Leuke tijd. In die periode soms toch de sociëteit wel eens bezocht, en zo gebeurde het dat ik daar een optreden zag van Richard Digance; half jaren zeventig of zoiets. Leek me wel wat, mede omdat ik Iain (toen nog Ian) Matthews en Richard Thompson als rechtgeaarde folkies van die tijd ook wel zag zitten. Daar hoorde ik het nummer over Jimmy Greaves voor het eerst, en ik ben oprecht blij dat ik de LP (Commercial Road; 1979) met deze track nog steeds bezit; geen verkeerde LP, overigens. En nu het donker is en de melancholie toch af en toe ook bij mij om het hoekje piept, zet ik deze schijf nog wel eens op. Het doet me terugdenken aan Assurancetourix, Richard Digance én Jimmy Greaves. En dat veroorzaakt dan een ontroerend, maar ook best een fijn gevoel.

John Henry Kurtz

2008-11-18T17:22:00.003+01:00

John Henry Kurtz stierf op 8 maart 2008, hij was 62 jaar. Kurtz was een publieke figuur; een acteur die figureerde in diverse Amerikaanse tv-series, in commercials – en hij was de stem van NBC Nightly News. Daarnaast was Kurtz Vietnam-veteraan, doedelzakspeler en een fanatieke naspeler van de grote slagen in de Amerikaanse burgeroorlog; op dit terrein was Kurtz een autoriteit. Maar John Henry Kurtz maakte in 1972 ook een album voor Probe/ABC. Dit album wordt opgenomen in de ABC Recording Studio in Los Angeles met studiobaas Steve Barri en diens protegé Michael Omartian. Erkende studiomusici als de drummers Jim Gordon en Russ Kunkel, bassist Ray Pohlman, pianist Larry Knechtel, banjospeler Doug Dillard, gitarist Jeff 'Skunk' Baxter en zanger Kenny Loggins geven acte de présence. In tien nummers – alle covers – presenteert Kurtz een soort van hoekige countrysoul, vermengd met gelijke delen countryrock, gospel en rhythm & blues. Op de hoes van Reunion staat Kurtz afgebeeld als een soldaat uit de burgeroorlog, hiermee blijk gevend van zijn grote passie. Een groot muzikaal talent is John Henry Kurtz niet, al is Reunion met zijn lekkere country vibe en uitschieters als 'Rock And Roll Love Song For Rosie' en 'Brand New Tennessee Waltz' een alleraardigst album.

Valse kraaien

2008-11-17T23:29:00.002+01:00

Ideale band voor een begrafenis: de Dead Brothers. Een curieus theater/muziekgezelschap uit Zwitserland dat steevast in het zwart gekleed gaat en getooid is met rijzige hoeden. Banjo, tuba (soms trompet en elektrische gitaar) en een charismatische voorman zijn de belangrijkste ingrediënten van dit stelletje doodgravers. De spotzieke blik in de ogen van de muzikanten maakt dat de band oogt als een groepje valse kraaien dat de wacht houdt bij een teraardebestelling. Gezongen wordt er in het Engels, Frans, Duits of Spaans en muzikaal gezien is het een ratjetoe van ketelblues, rammelrock, hoempapa en zigeunermuziek. Vooral live zeer genietbaar deze band, die de mafste capriolen uithaalt om het publiek te vermaken. Nu al legendarisch zijn de bewerkingen van Hank Williams’ Ramblin’ Man en The Fly van The Cramps. Ook afgekloven nummers als Besame Mucho en begrafenisnummer bij uitstek, St. James Infirmary, worden niet gespaard. Voor wie eens iets anders wil horen en zien:

Niet Nix

2008-11-16T13:45:00.006+01:00

Gisteravond waren we in Nix Blues Club, voor Nels Andrews. Nix Blues Club is gehuisvest in een sympathiek en allesbehalve pretentieus buurtcafé in Enschede. De club is ooit begonnen in een verlaten fabriekshal, op een vindingrijke manier getransformeerd in een entourage die, ondanks de geur van roest en afgewerkte olie, onmiskenbaar iets gezelligs had. We zagen er optredens van Teddy Morgan, BJ Baartmans, Rod Picott en nog een hele serie andere coryfeeën. Toen de fabriekshal ten prooi viel aan de slopershamer, kwam er een andere locatie, die waarschijnlijk inmiddels ook alweer met de grond gelijk gemaakt is. En nu dan dit zaaltje aan de Everhardt van der Marckstraat, een naam te mooi om ongenoemd te laten.
De vrijwilligers van Nix verdienen grote bewondering. Al vele jaren houden ze een instituut overeind dat zich qua programmering gerust kan meten met menig zwaar gesubsidieerd muziekpodium. Op het huidige adres hebben we de afgelopen jaren kunnen genieten van namen als Chris Knight, Beaver Nelson, Adam Carroll, ‘Scrappy’ Jud Newcombe, The Shiner Twins, en nu dus Nels Andrews. Een aardige, jonge artiest met intussen twee prima platen op zijn conto. Geen groot entertainer, okee, maar gelukkig waren er zijn beide begeleiders, Jonathan Goldberger op elektrische gitaar en Brandon Seabrook op banjo en mandoline, die voor het nodige spektakel zorgden. Een mooi concert, tot… de Proleet zich begon te roeren. Hij zat aan de bar en was bepaald niet voor Nels Andrews gekomen. Dat dit wél gold voor de rest van het publiek, scheen hem niet opgevallen te zijn. En leúk dat hij zichzelf vond… elke zin die hij luidkeels boven de muziek uit tetterde sloot hij af met een knetterend lachsalvo, telkens ingeleid met een schorre, zuigende aanloop, ergens diep weggezogen vanuit zijn verrookte longen, als het geschraap van een over de straat schurende laadbak van een bulldozer. En dat met name op de precaire momenten waarop de mandolinespeler het publiek de adem benam met ijzingwekkend trapezewerk op de dunste snaar van zijn instrument. De verstoorde blikken achterom uit het publiek werden door de Proleet niet opgemerkt, of hij had er schijt aan. Je overweegt op hem af te stappen en netjes te vragen of het heel alsjeblieft wat zachter kan. Maar je weet niet wat voor vlees je in de kuip hebt: dat niemand anders ingrijpt, is een veeg teken. Beste mensen van Nix, als jullie niet weten wie ik bedoel (wat ik me niet kan voorstellen): hij is ongeveer 1 m 75 lang, heeft kort blond haar met snor en draagt een zwart leren jack.

online bandjes maken

2008-11-15T00:17:00.003+01:00

Dit is een prachtig speeltje: online je eigen tape (ouderwetse cassette) maken (met dank aan Bob Mould voor de tip!). Hier de mijne met zomaar 5 beschikbare altcountrysongs: The Bottle Rockets; Steve Earle, Tragically Hip, Jason & The Scorchers en Drivin'n Cryin:

Onder het bandje staat de link naar de website waar je het zelf kunt doen.

Miles Of Music

2008-11-13T21:38:00.004+01:00

Op http://vluchtstrookamerika.blogspot.com aandacht voor het faillissement van Miles Of Music.

Casey Neill

2008-11-13T20:55:00.003+01:00

Veel cd's heb ik tijdens mijn fietsreis door Amerika niet gekocht. Zelfs bij Amoeba in San Francisco wist ik me aardig in te houden. Dat heeft wellicht ook alles te maken met de mogelijkheden tegenwoordig om via internet goedkoop cd's te scoren. Aan downloaden doe ik trouwens niet, dus erg schuldig over mijn koopjesjacht hoef ik me niet te voelen.
Bij Amoeba nam ik het prachtige Brooklyn Bridge van Casey Neill mee voor nog geen twee dollar. Van die plaat had ik vorig jaar een recensie-exemplaar aangevraagd, maar nooit gekregen. Jammer, want het zeker een positieve bespreking hebben opgeleverd.
Nu dus alsnog aandacht voor Brooklyn Bridge. Enigszins verrast ben ik wel, want dit is een totaal andere plaat dan de op Appleseed uitgebrachte titelloze cd uit 1998 die ik van deze artiest in de kast heb staan. Brooklyn Bridge is een afwisselende plaat met vooral heel stevige americana, het ene moment ietwat buigend naar country, maar vaker te omschrijven als folkpunk. Van sober naar dronken. Ierse americana, kan dat? Na een tijd in New York te hebben gewoond is Neill weer naar het noordwesten van Amerika vertrokken en nu actief in Portland, Oregon. Hij wordt begeleid door leden van de Decemberists, Paul Brainard van Richmond Fontaine, Eric Ambel, John Wesley Harding, Erin McKeown op dit album dat liefst acht jaar op zich liet wachten.

De gebroeders Davies....

2008-11-12T22:14:00.001+01:00

Mijn eerste singletje was Jan & Kjeld’s Little Banjo Boy; eind jaren vijftig. Erg? Dacht van niet, en laten we wel zijn: de banjo is een mooi instrument. Afgelopen zaterdag zag ik nog ene Brandon Seabrook, als begeleider van Nels Andrews, werkelijk excelleren op zijn banjo. Maar soit, na de aanschaf van Jan & Kjeld bezocht ik Muziekhuis Van Dalen, de plaatselijke platenboer, nog vele malen, en wel om hetzelfde te doen wat ik nu ook nog doe: muziek kopen. Toen singletjes en -later- LP’s, vandaag den dag cd’s en soms dvd’s. Muziekhuis Van Dalen is allang ter ziele, maar er is gelukkig nog een aantal speciaalzaken, dit naast de internet- mogelijkheden daartoe, om mijn ‘lust’ te kunnen botvieren. Sounds en Hitsound in het nabijgelegen Rotterdam, bijvoorbeeld. Bij Van Dalen scoorde ik in de roerige sixties overigens voornamelijk het werk van The Kinks. Waar klasgenoten op de middelbare school dweepten met The Stones en The Beatles, daar schermde ik met de gebroeders Davies -born & raised in het welvarende deel van Noord-London: Muswell Hill-; The Who; The Yardbirds én The Pretty Things. Of wat dichter bij huis: het Haagse Q65.
In het AD van donderdag 6 november stond een klein, maar toch ook wel opmerkelijk berichtje: The Kinks zijn voornemens weer een plaat te gaan maken. Dat het daar niet eerder van gekomen is heeft ondermeer van doen met de familietwisten én de broze gezondheid van Dave. Of Dave de laatste weken gelukkiger en fitter is geworden is nog maar de vraag, want met Tottenham Hotspurs (indertijd immers de favoriete club van de gebroeders) ging het tot voor kort immers niet zo best. Maar goed, als Kinks- fan van het eerste uur stemt een nieuwe schijf van The Kinks mij toch wel tevreden. Of liever: het maakt me nieuwsgierig. Dit los van de discussie of ouwe knarren hun kunstje zonodig opnieuw moeten doen. Het zal ongetwijfeld een plaat worden met veel pennenvruchten van Raymond Douglas Davies, want een goede pen heeft deze scherpe observator van de samenleving nog steeds, dit getuige zijn laatste soloproducten. Het zal vast en zeker geen plaat worden waar banjo’s de boventoon zullen voeren, maar als men het niveau van het prachtige Muswell Hillbillies (1971) weet te benaderen, dan maal ik daar absoluut niet om.

Cheepskates!

2008-11-11T22:25:00.004+01:00

Ik heb natuurlijk al vaak geuit dat mijn muzikale voorkeuren en passies niet ophouden bij americana, alt.country en singer-songwriters. Zo graaf ik graag in het verleden van 60's, 70's en 80's; haal herinneringen op en 'ontdek' regelmatig nieuw-oude dingen. Psychedelica, garagerock, countryrock, pubrock, hardrock, progrock en nog veel meer; het kan me bovendien niet obscuur genoeg zijn. Met The Cheepskates haal ik herinneringen op aan de midden jaren tachtig, toen de Amerikaanse gitaarmuziek ons overspoelde. Met die overweldigende golf kwam ook een subgenre mee als de neo-garagerock, dat in The Cheepskates een van de meest primitieve, simpele, lullige exponenten kende. Goedkoop ook, dat zich niet alleen uitte in de bandnaam, want simpel instrumentarium met bas, drums, elektrische gitaar, Farfissa-orgeltje en eenvoudige liedjes. Maar wat zijn die eenvoudige liedjes lekker! Op hun rammelende debuutplaat uit 1984, Run Better Run, regeren surfpop, twang en garagepunk; domineren tikkende drums, priegelende gitaarsolootjes, het zeikerige Augie Meyers-orgeltje en onvaste, maar charmante koortjes. Binnen het genre – maar ook daarbuiten – hebben The Cheepskates een unieke sound; weinigen klinken zo schijnbaar amateuristisch, zo lullig in combinatie met superaanstekelijke, vrolijkmakende liedjes als deze New Yorkse garageband.

Hoofdkaas

2008-11-10T22:53:00.007+01:00

Het blijft iedere keer weer een belevenis: een live-optreden van De Kift. Vorige week zag ik het gezelschap uit Koog aan de Zaan weer eens, in de Helling te Utrecht deze keer. Het punk/fanfare-ensemble verrast steeds weer opnieuw met haar maffe, maar bijzonder aanstekelijke combinatie van muziek, theater en literatuur. De opkomst dwars door de menigte in de zaal met een basdrum gemonteerd aan een fiets was al vrij ongewoon, de show die volgde toonde wederom aan dat De Kift een volstrekt unieke en magnifieke band is. En dat al meer dan twintig jaar. Zelf teksten bedenken doen ze niet; zanger Ferry Heyne plukt hier en daar een bladzijde uit de wereldliteratuur onder het motto: waarom zelf schrijven als er al zoveel moois is opgetekend? Op hun negende -opnieuw schitterend vormgegeven- album Hoofdkaas citeert Heyne onder andere uit Venedikt Jerofejev’s Moskou Op Sterk Water en is er een bewerking te beluisteren van een gedicht van W.H. Auden. De muzikale omlijsting is ook nu weer somtijds hoekig en gejaagd, dan weer zwierig en uitbundig, bijna carnavalesk of wonderschoon ingetogen. Heyne’s bevlogen voordracht van de vaak archaïsche teksten in combinatie met het koperwerk en de staccato-gitaar werkt vaak vervreemdend en immer doeltreffend. Voor wie nog onbekend is met het werk van De Kift: bekijk en beluister een opname van het lied Beguine in de straten van Parijs.

Tussen de rails

2008-11-09T20:45:00.010+01:00

Ik zit in de trein van Roosendaal naar huis, en realiseer me hoeveel liedjes over het spoor gaan. Als Amerikaanse rootsmuziek nauw verbonden is met de manier waarop dat bijzondere land ontstaan is, dan is het logisch dat er heel wat treinen door het americana songbook rijden. Het waren de grote railways die de staten verenigden, of op zijn minst met elkaar in verbinding brachten. Opmerkelijk vaak wordt dit heilzame effect in de liedjes overschaduwd door de donkere kanten van het treinverkeer. Hier is de trein 'that carried my girl from home’ zingt Doc Watson, al brengt hij ook een eerbetoon aan de Blue Railroad Train, die hem misschien bij zijn liefje kan brengen, en aan de Wabash Cannonball:
Listen to the jingle, the rumble and the roar
As she glides along the woodland o'er the hills and by the shore
Hear the mighty rush of the engine hear the lonesome hobo's call
As you travel across the country on the Wabash Cannonball.
Maar kijk bij Townes van Zandt, daar komt de FFV, 'the swiftest on the line', die op hoge snelheid uit de bocht vliegt, waardoor het hoofd van Georgie, de jonge machinist, tot moes wordt geslagen. En dat terwijl zijn moeder hem nog zο gewaarschuwd had voorzichtig te zijn. Andere prachtig bezongen ramptreinen zijn Number 52 van Chris Carlisle en The Old 97 van de Skillet Lickers, beide uit de jaren dertig. Dan hebben we Johnny Cash, met zijn ‘L&N’ (Louisville And Nashville Railroad), die het plaatsje Hazard voorbijrijdt sinds de kolenmijn aldaar is uitgeput:
I was born and raised in the mouth of the Hazard Hollow
Coal cars rambled past my door
Now they're standin' in a rusty row all empty
And the L & N don't stop here anymore.
Het allermooiste treinliedje is wat mij betreft Texas, 1947 van Guy Clark, waarin hij op onnavolgbare wijze door middel van een soort grammaticaal Dopplereffect de verpletterende indruk onder woorden brengt die de stil voorbijzoevende, elektrisch aangedreven Silver Streamline maakt op het kleine jongetje, dat vlak daarvoor nog een stuiver op de rails had gelegd:
'Look out here she comes, she's coming, look out there she goes, she's gone'.

The Cardinals in Nederland

2008-11-08T07:41:00.007+01:00

Ryan Adams & the Cardinals waren weer eens in het land. Wat, wist u dat niet?
Ik ook niet, maar toch traden Adams, Neal Casal en Brad Pemberton afgelopen donderdag in een kleine akoestische setting op voor 3voor12 in Desmet in Amsterdam.
Ik was er niet bij, maar vang toch een glimpje van het optreden op via....
Ryan Adam & the Cardinals: Cobwebs

Trappers Cabin

2008-11-06T23:46:00.002+01:00

Onlangs besprak ik twee cd's van Trappers Cabin, beide te omschrijven als avant-americana. Zijn nieuwste heet Trappers Mind. Welkom in zijn wereld.

The Hiders

2008-11-06T06:11:00.005+01:00

Na november komt december; dat is een feestmaand. Ook een maand van donkerte en in vroegere tijden van snerpende kou. In december buigen voornamelijk mannen zich ook amechtig over een velletje papier. Daarop vermeldt de cd’s die ze zich de elf maanden voordien hebben eigen gemaakt. Ze gaan hun jaarlijstje samenstellen. Veelal de beste tien, en sommige geven dan ook nog stiekem aan welke prachtplaten het net niet gehaald hebben.
O ja, cd’s die gedownload of gekopieerd zijn tellen niet mee…..althans, hier niet.
Voordat eenieder zijn ‘lijssie’ klaar heeft en instuurt naar de diverse vraagstellers daartoe, wil ik graag nog even fluks een lans breken voor de cd van The Hiders die dit jaar verscheen; hun 2e. Penny Harvest Field. En waar de eersteling -Valentine- al terecht werd omarmd door de echte kenners, daar is deze tweede schijf welhaast van een nog grotere schoonheid. Als ik dan de Euro Americana Chart aanhaal, een mooie lijst die ik maandelijks aan een nauwgezette inspectie onderwerp, dan is het triest om te constateren dat Penny Harvest Field klaarblijkelijk niet die brede aandacht heeft verkregen die het zondermeer verdient. Gemakshalve verwijs ik nog maar eens naar de lovende recensie die deze schijf op deze site ten deel viel….
In mijn top 10 hebben The Hiders zeker een prominente plaats verworven, nu al. En dit alles ondanks dat er toch heel wat fraaie schijven zijn verschenen, dit jaar.

Tarwater

2008-11-04T22:14:00.003+01:00

Deze maand verscheen er een overzicht van het werk van cowpunker Charlie Pickett, Bar Band Americans. Hierop is verzameld een dwarsdoorsnede van het bescheiden oeuvre van de ongepolijste rootsrocker uit Miami, Florida, want slechts twee studio-lp's'(en twee singles, een ep en een live-ep om precies te zijn). Die bescheiden productie is best begrijpelijk, want Pickett en zijn band – aanvankelijk The Eggs, later The MC3 - toerden zich scheel door Florida en de zuidelijke staten. Picketts debuut Route 33 is een rauwe ongepolijste hillbilly-rootsrockplaat – met heerlijk simpele drums van VU-trommelaar Mo Tucker – die slechts met vier songs is vertegenwoordigd op de verzamelaar. Maar wat echt onverteerbaar is dat de epische, psychedelische, Crazy Horse meets Dream Syndicate, zeven-minuten-plus cowboysong 'Tarwater' ontbreekt. Onverteerbaar, want wat 'Freebird' is voor Lynyrd Skynyrd, is 'Tarwater' voor Charlie Pickett.

Eiland in de storm

2008-11-03T22:18:00.014+01:00

Het hoesje van de cd toont een bebaarde zonderling in een rivier, met in zijn handen het levenloze lichaam van een meisje. Voor enige opmontering ben je bij Matt Bauer aan het verkeerde adres, dat mag duidelijk zijn. Voor bedachtzame, licht bevreemdende en ronduit schitterende folk kun je wel bij hem terecht. Nieuwsgierig geworden door de lovende recensie van collega Hugo Vogel beluisterde ik het debuutalbum van Bauer, The Island Moved In the Storm. En ik kan niet anders dan concluderen dat de banjo-speler van Alela Diane’s band op de valreep heeft gezorgd voor een van de mooiste albums van 2008. Thematisch is de cd gebaseerd op een dramatisch voorval in 1968 te Georgetown, Kentucky; vlakbij de Eagle Creek werd toen een jong meisje dood aangetroffen. Veel vrolijker wordt het niet, maar pure schoonheid stemt ook gelukzalig. Fluisterzingend brengt Bauer zijn donkere teksten, liefdevol omstrengeld door de engelachtige tweede stemmen van Alela Diane en Mariee Sioux. De liedjes op The Island Moved In the Storm zijn stuk voor stuk prachtig van duisternis en rijk aan melodie. Hier en daar is trombone, piano of pedalsteel toegevoegd aan de banjo en gitaar. Qua sfeer lijkt het soms wel wat op Sparklehorse, maar dan net een tikkeltje mysterieuzer en dreigender. Bekijk hieronder het clipje van Barn Owl.

Tom Dula

2008-11-02T15:07:00.008+01:00

Een van de meest bekende Amerikaanse folksongs is Tom Dooley. Geschreven door ene Thomas Land, diep in de negentiende eeuw, maar het was het Kingston Trio dat het liedje in 1958 zes miljoen keer wist te verkopen, een succes dat volgens velen de aanzet vormde tot de ‘folk boom’ in de jaren erna. Hang your head, Tom Dooley. Maar wat is eigenlijk het verhaal achter deze executie? Het liedje gaat niet over Tom Dooley, maar over Tom Dula, wiens naam in het plaatselijke dialect als ‘dooley’ werd uitgesproken. Die ‘plaats’ was Wilkes County, North Carolina, waar Dula op 22 juni 1845 ter wereld kwam. Hij was de jongste van drie zonen. Op school kwam hij waarschijnlijk de nichtjes Ann en Laura Foster tegen. Hij werd verliefd op Ann, maar drie maanden voor zijn achttiende verjaardag, op 15 maart 1862, meldde hij zich aan bij het 42ste North Carolina Infantry Regiment. Toen hij drie jaar later afzwaaide, was Ann - in de veronderstelling dat ze haar Tom nooit meer terug zou zien - inmiddels getrouwd met een oude boer, James Melton. Prima, dacht Dula, dan neem ik haar nichtje, Laura. Binnen de kortste keren was ze zwanger, iets wat in het puriteinse Wilkes bepaald niet door de beugel kon. Ze besloten er samen vandoor te gaan. Kort daarna werd het lichaam van Laura gevonden. Ze was meerdere keren gestoken met een groot mes. Door het gruwelijke karakter van de moord én door de omstandigheid dat Laura zwanger was, kreeg de zaak landelijke aandacht. De rol van Dula in de slachtpartij is niet duidelijk. Een van de theorieën was dat niet hij, maar Ann de moordenaar was, uit jaloezie omdat ze nog altijd verliefd op Dula was. Hoe dan ook: Dula werd van de moord beschuldigd, en hij sloeg op de vlucht naar Tennessee. Uiteindelijk was het Colonel Grayson, bij wie Dula in dienst was getreden, die Dula aangaf bij de sherrif van Wilkes. Dula hield vol onschuldig te zijn, maar werd - ook in hoger beroep - veroordeeld tot de strop. Nadrukkelijk pleitte hij Ann Melson vrij: hield hij nog steeds van haar? Op 1 mei 1868, bijna twee jaar na de moord op zijn zwangere vriendinnetje, bungelde Tom Dula aan de galg. Zijn laatste woorden: “Gentlemen, do you see this hand? I didn’t harm a hair on the girl’s head.”
Luister naar Doc Watson's versie van Tom Dooley:

Cardinoloy en ...

2008-11-01T01:00:00.001+01:00

Vorige week sprak ik mijn teleurstelling uit over de nieuwe cd van Ryan Adams. De inkt van de post was nog niet droog (figuurlijk) of er stond een recensie van de cd op Altcountry.nl. Een positieve nog wel. Ik heb collega blogger Wiebren hoog zitten, dus ik vond dat ik Adams maar een 2e kans moest geven (mijn geweten als Adams-fan knaagde toch al). Dus wederom de hele cd via 3voor12 beluisterd. Met frisse tegenzin moet ik echter blijven bij mijn eerdere standpunt: de magie van Adams is verdwenen. De liedjes zijn stuurloos, inwisselbaar en zijn voordracht begint irritante trekjes te vertonen. Merkwaardig genoeg is het journaille in zijn algemeenheid zeer eensgezind over deze cd. Graag had ik Wiebren (en de rest) gelijk gegeven en mijn eerdere mening herzien, maar helaas.

Ik kan Wiebren echter hopelijk wel blij maken: zijn stukje over Luther Russel een week geleden was dermate inspirerend dat ik beide cd's (zijn nieuwe solo cd en de cd van de Freewheelers) inmiddels voor een appel en een ei bij Amazon heb aangeschaft. Nog niet binnen, dus ik kan er niets over zeggen, maar ik beloof dat ik dat zal doen zodra ze binnen zijn.

Verkiezingen

2008-10-31T23:09:00.008+01:00

De dag van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, 4 november, nadert nu snel. In de VPRO-gids van deze week staat een stuk over de relatie tussen politieke voorkeur en muzieksmaak. David Firestein ontdekte dat in staten met de hoogste dichtheid van commerciële country-radiostations, men Republikeins stemt. Is die dichtheid laag, zoals in Connecticut, New Jersey, New York en Californië, dan stemt men daar Democratisch.
Let wel, het gaat om commerciële country. Wie wel een een optreden bezoekt van hier te lande optredende Americana-artiesten weet wel hoe hun politieke voorkeuren zijn. Bijna nooit laat men na om te benadrukken hoe afschuwelijk men het beleid van George W. vindt. Eerlijk gezegd vind ik het soms wel wat vermoeiend en obligaat.
Met het uitbrengen van digitale live-EP laat Lucinda Williams laat ook wel merken wie haar politieke voorkeur geniet. Drie van de vier protestnummers op "Lu in 08" zijn covers: For What It's Worth (Buffalo Springfield), Masters Of War (Bob Dylan) en Marching The Hate Machines (Thievery Corporation/Flaming lips). Het kwartet wordt compleet gemaakt door een niet eerder uitgebrachte originele Williams-compositie, Bone of Contention.

Klik hier voor streaming van Lu in 08

Jimmy Griffin

2008-10-30T00:42:00.005+01:00

Een muzikale speurtocht - ik voel me echt af en toe een rockarcheoloog - bracht me toevalligerwijs bij Jimmy Griffin. Dus zette ik zijn lp uit 1974 weer eens op, wat vervolgens weer leidde tot dit stukje:

James Griffin / Breakin’ Up Is Easy
Polydor (1974)

James Griffin is al een ervaren muzikant en songschrijver als hij in 1968 met David Gates Bread opricht – al in 1963 brengt hij zijn eerste album uit. Met de Westcoast-softrock van Bread worden enorme successen behaald, maar hoewel Griffin een geprofileerd componist is, zijn het de Gates-songs die de hits opleveren. En dat wringt bij Jimmy Griffin – en dus breekt hij in 1972, na de release van de fenomenale single 'Guitar Man' opgelucht uit het keurslijf van Bread. Zijn tweede solo-album uit 1974 heet dan ook niet voor niets Breakin' Up Is Easy. Met medewerking van Bread-leden Larry Knechtel en Mike Botts en LA-musici als Lee Sklar, Russ Kunkel en Steely Dan-gitarist Jeff 'Skunk' Baxter maakt Griffin een veelzijdig album dat van alles bevat: Westcoast-harmonieën, folky dwarsfluiten, klassiek klinkende strijkers en CCR-achtige soulvolle rock. Het dramatische, orkestrale titelnummer 'Breakin' Up Is Easy' is niettemin het hoogtepunt van een overigens gevarieerd mainstream-album. Een groot succes is het niet, evenmin als Jimmy Griffins solo-carrière. Een samenwerking met Billy Swan en Randy Meisner als Black Tie in de jaren tachtig en een Bread-reünie in de jaren negentig zijn beide weinig succesvol. Op 11 januari 2005 bezwijkt James Griffin aan de gevolgen van kanker. Hij is dan 61 jaar.

Met dank aan de NS….

2008-10-30T00:40:00.004+01:00

NIET gezien: Shiner Twins

Waar: Café Wilhelmina, Eindhoven

Op: 26 oktober 2008Door: Leo Kattestaart
Foto’s: geen!

Altijd leuk. Een cd- presentatie. Zeker als het een vaderlandse act betreft. Shiner Twins presenteerde dus hun tweede cd, zondag 26 oktober in Café Wilhelmina; 16.30 uur. Dat het in Wilhelmina plaatsvond is dan nog eens een extra reden om een vrijkaartje voor Feyenoord – Heerenveen aan een ander te laten. In een VIP- box zitten is toch al geen hobby…. Aan de hand van de reisinformatie van NS de reis vanaf Rotterdam om 13.47 uur begonnen. Vanwege werkzaamheden aan het spoor ergens bij Breda was het advies om via Utrecht te reizen; dat zou slechts 10 minuten langer aan reistijd vergen, dus geen probleem. Geplande aankomsttijd in Eindhoven: 15.28 uur. Ruim tijd om met de benenwagen Café Wilhelmina tijdig te bereiken. Toch? Het liep anders. De trein van 13.47 vanaf Rotterdam CS vertrok met 2 minuten vertraging. Waar de reis richting Utrecht normaal 39 minuten in beslag neemt daar presteerde de NS het om er deze keer 47 minuten over te doen; deze extra 8 minuten + de 2 minuten van het te late vertrek (er diende een goederentrein op R'd CS te passeren….) betekende dat we slechts 2 minuten over hadden om over te stappen op de trein richting Den Bosch/Eindhoven (die van 14.38 uur, dus). Tja, wat blijkt: die trein ging niet rijden vanwege een ongeval op genoemd traject. Aanrijding met een fietser (Triest!. De NS niet euvel te duiden; althans, dat neem ik aan….). Reisadvies nu: via Arnhem en van daaruit de trein naar Den Bosch. Zo gezegd, zo gedaan. Jammer alleen dat deze trein meer dan 20 minuten vertraging opliep; reden: onbekend. Vlak voor Arnhem adviseerde de conductrice ons dan maar in Arnhem de trein naar Nijmegen te nemen. Ook deze vertrok te laat, en zo kwamen wij dus ook in Nijmegen met vertraging aan, waardoor de aansluiting naar Den Bosch ook in het honderd liep. Leuk was wel dat op het moment dat we het station van Nijmegen binnengleden (bladval!; gladde sporen!) Suarez de 2-0 voor Ajax aantekende tegen het Nijmeegse NEC. Maar goed, nu eerst de trein naar het Den Bosch van zoete Lieve Gerritje, om daarvandaan toch nog Eindhoven te kunnen bereiken. Welnu: we arriveerden om bij half zes in Den Bosch, en de trein naar Eindhoven, U raadt het al, die was juist vertrokken. Overleg. Gaan we verder, met het risico dat we een groot deel van het optreden zouden missen, of gaan we lekker terug. Gekozen voor het laatste. Via Utrecht. Vlak voor Culemborg kwam de trein tot stilstand. Er stond even voor ons een kapotte goederentrein (zou het dezelfde geweest zijn van Rotterdam? Who knows…). In ieder geval duurde dat oponthoud toch ook een klein half uur. Er mocht wel gerookt worden op het perron van Culemborg (in de regen!) en ondanks dat de trein stilstond was het gebruik van de toiletten ook gepermitteerd. Service! Uiteindelijk kwamen wij -ook de trein van Utrecht naar Rotterdam liep logischerwijze wat vertraging op- om bij half negen in Rotterdam aan. Hoe de cd presentatie is verlopen, het blijft gissen. De nieuwe cd van Shiner Twins, Southern Belles geheten, was gelukkig al in mijn bezit.
Dijk van een plaat…..

Lijstje

2008-10-25T11:57:00.007+02:00

Zo langzamerhand begin ik mijn gedachten te laten gaan over mijn lijstje van de beste cd's van dit jaar. Dat gaat nog een interessante exercitie worden. Zeker omdat er in het najaar altijd nog een releasehausse is: zo verschenen de afgelopen weken de nieuwe Lucinda Williams, de nieuwe AC/DC en de nieuwe cd van Ryan Adams & The Cardinals.

De eerste twee van deze releases maken een goede kans op een top tien notering in mijn jaarlijstje, zeker Little Honey van Lucinda Williams is weer van een ongekende klasse (let ook op de fantastische AC/DC cover). AC/DC zelf is niet schokkend, maar dat is juist hun kracht (hoewel ik een Bon Scott fan ben, kan ik sinds hun vorige cd ook weer naar hen luisteren met de schorre kip Brian Johnson, ik concentreer me gewoon op hun nog steeds heerlijke riffs).

Ryan Adams echter valt nu toch definitief uit mijn lijstjes: waar is de man die met Whiskeytown melancholie wist te verheffen tot kunst, waar is de man die met Hearbreaker en New York Americana een nieuwe betekenis gaf? Hoewel er altijd wel een paar leuke liedjes op een cd van Adams blijven staan, kan hij mij niet meer een hele cd boeien. Stuurloze en eenvormige liedjes die totaal inwisselbaar worden. Is dat een verrassing: eigenlijk niet, al sinds Rock n Roll waar hij zich heerlijk uitleefde hebben alle Adams cd's hetzelfde euvel. Ik bleef ze maar kopen, hopend op een klassieker en uit een misplaatste loyaliteit. Zijn laatste cd Cardinology echter heeft de luisterbeurt op 3vooor12 (lang leve die website) niet overleefd. Ik ben voorlopig even klaar mer Ryan Adams. Er zijn anderen die meer te melden hebben, die artistiek scherper zijn. Het spijt me, want ik zeg dit met pijn in het hart. Dus: Ryan, please come back!

Gorka

2008-10-24T23:44:00.008+02:00

Vanavond in Lage Vuursche naar John Gorka geweest, eigenlijk voor maar een liedje. Het mooiste liedje ooit geschreven (dat vind ik vandaag in ieder geval): Let Them In. Een smeekbede aan Petrus om de jonggestorvenen, de jonge soldaten in de hemel toe te laten. De tekst werd ooit geschreven door een verpleegster in een hospitaal in de Filipijnen en weer door een vriendin doorgegeven aan Gorka, die er een fabelachtig mooi liedje van maakte. Live werd het vanavond uitgevoerd op de elektrische piano. Ook mooi, maar net niet zo mooi als op The Company You Keep valt te beluisteren.
John Gorka: Let Them In

Freewheelin' Luther

2008-10-23T20:39:00.006+02:00

Luther Russell is een talentvol muzikant: hij speelt gitaar, bas, drums, piano en orgel. Hij is bovendien een producer die producties op zijn naam heeft staan van sterke platen van Warren Pash, Fernando en Richmond Fontaine – Lost Son en Winnemucca. Ook heeft Russell – die zijn eerste bandje, The Boothills, in 1987 begon met Jakob Dylan – een viertal cd's op eigen naam uitgebracht, waarvan de laatste Repair (2007) is. Geproduceerd door Ryan Adams-producer Ethan Johns is Repair een elegante, ondergewaardeerde countrypopplaat met mooie, melodieuze en melancholieke liedjes, die beter en beter worden bij herhaalde beluistering. Het is zonde dat Repair niet de verdiende doorbraak voor Luther Russell heeft bewerkstelligd. Russell was overigens al eerder dichtbij een doorbraak. Hij was namelijk die zanger met de cokeskloppersstem op Waitin' For George, het rauwe, opwindende album van The Freewheelers dat in 1996 op American Recordings verscheen. Is Russells stem op Repair teder, gevoelig en warm, op Waitin' For George zingt hij zijn amandelen uit zijn strot om boven de dampende southern rock van zijn kornuiten uit te komen – je gelooft bijna niet dat het dezelfde zanger is. De Freewheelin' Russell heeft beslist mijn voorkeur; blues, soul en countryrock domineren Waitin' For George, opgepookt door de hamerende piano en rollende Hammond van Chris Joyner en Luther Russells imposante scheur die Joe Cocker doet verbleken. Zelf noemt Luther Russell het een 'built-in Mad Dogs And Englishmen sound'. Beter kan ik het niet uitdrukken.

Café de Hommel

2008-10-22T18:11:00.004+02:00

Als ik wel eens gekscherend beweer dat het ‘dorp’ Vlaardingen, het dorp waar ik geboren & getogen ben, als het om muziek (of andere kunstuitingen) gaat bevolkt wordt door louter cultuurbarbaren, dan dient dat natuurlijk gerangschikt te worden onder het kopje (misplaatste?) humor. Er gebeurt hier eigenlijk zeker het nodige op cultureel terrein. Dat het dorp sportief gezien in het slop zit, vooral als het om de volksport numero uno gaat, tja, dat is dan weer een ander chapiter. Toch hoop ik komende zaterdag na een potje voetbal kijken aansluitend ook Jake LaBotz te kunnen zien. In Café de Hommel. Toen ruim anderhalf jaar geleden het plaatselijke leugenaartje gewag maakte van het initiatief om van voorheen Café Van der Valk (bruine kroeg met biljart) een muziekcafé te maken was ik wel wat sceptisch, maar inmiddels weet ik wel beter. Prima initiatief! In coöperatie met ondermeer het plaatselijke boekingsagentschap http://www.blueskantoor.nl/ is men er bij de Hommel namelijk in geslaagd om vrijwel wekelijks leuke avonden te vullen, dit vaak met een bluesy karakter. Nu wil het geval dat ik met het klimmen der jaren de blues steeds meer ben gaan waarderen. Dus: 1 + 1 is twee. Na afgelopen vrijdag Tokyo Rosenthal (soms blues, voor het overige zeker pakkend) te hebben mogen zien, en al even geleden The Rhythm Chiefs, is het dus zaterdag Jake LaBotz- time. Na een winstpartij op de groene mat (kunstgras, deze keer…) heb ik hopelijk ook een mooie bluesnight, met deze zanger/acteur (vol ‘geplakt’ met tatoeages) uit New York, in het verschiet. Zijn laatste schijven zijn zeer te pruimen. Het gezellig aangeklede de Hommel overigens ook.

Hallo Venray

2008-10-22T00:02:00.008+02:00

Teleurstellend was het, het optreden van Hallo Venray afgelopen zaterdag in Ekko te Utrecht. De formatie van Henk Koorn speelde voornamelijk (erg) stevige nummers van hun laatste album. Dat deed het trio vol overgave, maar de echte bezieling ontbrak toch. En het nieuwe materiaal is lang niet zo boeiend als het vroegere werk van begin jaren negentig. Het was dan ook lang wachten op een klassieker als Tuck the man. Andere fijne nummers ten tijde van het album The more I laugh, the hornier due gets, zoals The heart and the soul en Eugene bleven achterwege. De band teert niet op oud succes, dat is het positieve wat je ervan kunt zeggen, maar het concert viel mij niet mee. Van het Neil Young-achtige geluid uit de beginperiode was niet veel meer over, Hallo Venray ging in Ekko meestentijds tekeer als een beginnende grungeband met slechts sporadisch een rustpunt. Ook het publiek leek moeite te hebben met de transformatie van de Haags/Amsterdamse band, gezien de wat lauwe reacties. Dat de techniek het ook nog eens liet afweten -een voortdurend krakende box- maakte het er allemaal niet beter op. Enfin, hieronder een live-opname van Pinkpop 1992 toen ze een stuk leuker waren.

Gitaarles

2008-10-19T14:18:00.006+02:00

Ooit gehoord van Roy Book Binder? Ik ook niet, totdat ik hem tegenkwam op het onvolprezen URC-blog, waar sprake is van Book Binder’s eerste album Travelin’ Man. Ook is er een link naar een Youtube-filmpje, dat mij al na een paar seconden de oren deed spitsen. Hier is zo’n artiest die de situatie volkomen meester is. Roy Book Binder is van 1941 en loopt dus al een tijdje mee. Je kunt hem kwijt in de reeks Mississippi John Hurt, Leon Redbone, Bill Morrissey en een beetje Leo Kottke. Hij wordt wel omschreven als een “guitar pickin’ hillbilly bluesman”, wat wel klopt. Geen grossier in nieuwe albums: sinds Travelin’ Man uit 1970 heeft hij welgeteld zes platen en wat los spul uitgebracht. Zijn laatste reguliere album Polk City Ramble stamt uit 1998. Via de klandestiene routes die her en der door het internet lopen, heb ik drie albums in de wacht gesleept, en ik vind ze allemaal even geweldig. Ten slotte zou ik je willen uitnodigen naar het fascinerende filmpje hieronder te kijken. En dan nog iets: de volgende president heet helaas John McCain.

Met dank aan M.

Het liedje

2008-10-18T00:57:00.002+02:00

Vorige week schreef ik iets over het liedje 'If only you were lonely' van The Replacements. Deze week wil ik het hebben over het mooiste liedje dat ooit geschreven is: 'Goodbye' van Steve Earle. De ironie wil echter dat de mooiste uitvoering van dit nummer niet op een cd terug te vinden is. Earle speelt het op 'Train a coming' en Emmylou Harris covert het op 'Wrecking Ball': allebei mooie uitvoeringen, maar de ultieme versie is het duet dat ze bij Jools Holland ten beste gaven. En lang leve YouTube: nu kan iedereen er van genieten. Zonder weerga nummer één aller tijden.

United Steelworkers Of Montreal

2008-10-16T17:36:00.004+02:00

Het komt niet vaak voor dat je de Verenigde Staalarbeiders van Montreal eens in Nederland aan het werk kan zien. Deze week staat deze interessante groep echter een paar keer op de Nederlandse podia. De zesmans(M/V)-formatie brengt een bijzondere mix van folk, country en rock en heeft in Gern F. en Felicity Hamer twee bijzondere vocalisten. Niet te missen!
18 okt A'dam, De nieuwe Anita
19 okt Utrecht, dB's (vanaf 16.00 uur)
23 okt Groningen, Vera
Lees hier onze recensie van een van hun cd's.
Myspace

Herfstklanken.....

2008-10-15T19:55:00.001+02:00

De trein had vanochtend vertraging. Een gevatte opmerking van een medepassagier: ‘komt vast vanwege bladval’. En warempel, nog geen minuut later werd er omgeroepen dat de trein last had van een glad spoor veroorzaakt door vallende bladeren…… Herfst dus. Mooie kleuren. Ook: mensen die last krijgen van hun humeur; wisseling van stemmingen. Depressies. Ik ken sedert een jaar vijf ook iemand in de muziekwereld die daar hinder van ondervindt; elk jaar opnieuw. Het zullen er vast veel meer zijn. Ik niet (althans: ik vind van niet). En als ik al eens last heb van een mindere bui, dan is daar altijd nog een heel probaat middel voor: MUZIEK! En dan vooral, in mijn geval welteverstaan, muziek die in de regel niet opvrolijkt. Nou is dat in het brede genre der Americana natuurlijk niet moeilijk zoeken, een stukje muziek vol van kommer & kwel is immers zo gevonden. Welnu, ik schuif, depressie of geen depressie, de laatste dagen constant dezelfde cd’s in de speler. Welke? Welnu, wat denkt u van: And The Red Empire Orchestra van Micah P. Hinson; Caught The Trees van Damien Jurado; Gossip In The Grain van Ray La Montagne, maar vooral ook het hier wel erg veel gedraaide tweeluik Pilgrim Road en OH(Ohio) van respectief Willard Grant Conspiracy & Lambchop. Heerlijk! Opbeurende herstklanken.

Recovery

2008-10-13T23:19:00.034+02:00

Waarom covert een artiest zijn of haar eigen nummers? De meest voor de hand liggende reden is dat de oorspronkelijke interpretaties niet meer bevallen; jaren ouder en wijzer geworden komt een zanger tot het inzicht dat de inkleuring van een song net een tikkeltje ingetogener had gekund of juist een stukje uitbundiger. Bonnie ‘Prince’ Billy besloot een paar jaar geleden nummers uit zijn desolate Palace Brothers-periode opnieuw op te nemen en maakte er vrij onschuldige countrydeuntjes van; het resultaat miste duidelijk de urgentie van het oorspronkelijke werk. Loudon Wainwright III hanteert op zijn laatste cd Recovery dezelfde formule. Met meer succes. Een dertiental nummers uit zijn rijke repertoire zijn opnieuw gearrangeerd en ingezongen. De productie is in handen van Joe Henry. Qua succes mag Loudon Wainwright III dan momenteel overvleugeld worden door zoon Rufus en dochter Martha, de oude meester bewijst op zijn laatste albums dat hij allerminst van plan is het bijltje er bij neer te gooien. Ook Recovery is een sterke cd geworden. Prachtnummers als School Days, The Drinking Song, Old Friend en The Man Who Couldn’t Cry krijgen een nieuw jasje aangemeten met hier en daar wat tromgeroffel, piano, pedal steel en Spaanse gitaar. Minder uitgebeend dan Loudon Wainwright III oude stijl, maar beslist de moeite waard. Bekijk hieronder een live-uitvoering van Loudon Wainwrigth op zijn best in het ontroerende White Winos.

American dream

2008-10-12T14:58:00.011+02:00

Misschien wel het mooiste liedje op de fantastische comebackplaat van Larry Jon Wilson (zie recensie) is Heartland. Een nummer dat werd geschreven door Willie Nelson en Bob Dylan. Ze zingen het samen op Willie’s Across The Borderline. Uit 1993 alweer, maar de tekst is actueler dan ooit. Luister eerst naar de originele versie, en dan naar wat Larry Jon Wilson ervan gemaakt heeft. Wat kan narigheid toch mooie dingen voortbrengen.

There's a home place under fire tonight in the Heartland
And the bankers are takin' my home and my land from me
There's a big achin' hole in my chest now where my heart was
And a hole in the sky where God used to be

There's a home place under fire tonight in the Heartland
There's a well with water so bitter nobody can drink
Ain't no way to get high and my mouth is so dry that I can't speak
Don't they know that I'm dyin', Why nobody cryin' for me?

My American dream
Fell apart at the seams.
You tell me what it means,
You tell me what it means.

My American dream
Fell apart at the seams.
You tell me what it means,
You tell me what it means.

Het liedje

2008-10-11T00:23:00.003+02:00

Ik moet bekennen de afgelopen twee weken nagenoeg geen Americana of Altcountry beluisterd te hebben. De reden is simpel: er zijn twee geweldige (=understatement) cd's uitgekomen: allereerst White Noise van The Living End, zonder weerga de beste cd van 2008, maar geen onderwerp voor deze blog (maar een ieder die van de betere gitaarrock houdt een absolute aanrader, deze band had inmiddels al wereldberoemd moeten zijn, nu vooral groot in eigen land down under) en Dilletantes van You am I, eveneens wereldberoemd down under.

Tussendoor heb ik echter ook mijn collectie van helden van weleer The Replacements vervangen door de nieuwe heruitgaves van hun cd's, met bonustracks. Op hun eerste Sorry Ma, forget to take out the trash staat behalve hun typische chaotische punksongs als bonus ook een liedje dat toen al vooruitwees naar het genie dat Paul Westerberg was en zou worden: If only you were lonely (Voorheen alleen verkrijgbaar op vinyl op de verzamelaar Boink!). Een verstild liedje met begeleiding van slechts een akoestische gitaar, een liedje dat niet zou misstaan op willekeurig welke cd van een singer/songwriter. Magistraal in al zijn eenvoud. Westerberg zou later meer van dit soort juweeltjes schrijven, maar eigenlijk nooit meer in de buurt komen van deze.

goede winter?

2008-10-10T21:05:00.006+02:00

Deze week heb ik behoorlijk wat jeugdliefdes illegaal binnengehaald: de eerste van Depeche Mode, The Dolphin Brothers en Talk Talk's The Party Is Over (nogal actueel. Was dat ook niet het commentaar van Nancy Pelosi over de financiële crisis?). Toch hebben ze het qua draaibeurten allemaal moeten afleggen tegen For Emily, Forever Ago van Bon Iver.

Ja, Bon Iver. Ik had er het laatste jaar natuurlijk wel over gelezen, maar op een of andere manier waren al die verhalen toch net niet aansprekend genoeg om de plaat aan te schaffen. Na Take Root ben ik helemaal om. Wat een prachtig optreden was het daar in de Oosterpoort! Die dubbele drums, het prachtig gitaarspel en de emotionele zang. Ik was niet de enige die ervan genoten heeft. Mijn niet bijster in muziek geïnteresseerde echtgenote was enthousiast, hetgeen ook gold voor het aanwezige Altcounty.nl-smaldeel.
De volgende dag de cd aangeschaft en daarna de hele week gedraaid. Ik kom deze winter wel door, ook al breekt hij voorlopig nog niet aan.
Hieronder Bon Iver: Skinny Love tijdens Take Root.

Rodney Crowell

2008-10-08T19:51:00.006+02:00

Naar ik me meen te herinneren was het ergens in februari; het jaar? 1976! Concertgebouw Amsterdam. Optreden van Emmylou Harris. Da’s lang geleden. Wat ik op weet te diepen is dat het concert behoorlijk (op z’n minst een uur!?) later van acquit ging. Een deel van de instrumentaria was abusievelijk op Zaventem blijven staan, of zoiets. Ik weet ook nog dat het koud was (echte winters, ze bestonden toen nog) én dat de begeleidingsband, de fameuze Hot Band, present was met Glen D. Hardin; John Ware (of toch Ron Tutt?); Hank De Vito; Emory Gordy en Albert Lee (als remplaçant van James Burton) in de gelederen. En ook met Rodney Crowell. Love Hurts staat me van die avond -die in het teken stond van de promotie van Emmylou’s Elite Hotel (1975)- nog het meest bij. Met dank natuurlijk aan de hitversie van het Schotse Nazareth. Jaren later -april 1995- was Crowell eveneens - The Hot Band was ‘verdwenen’- als begeleider van Harris present; in de PWA- zaal van het Congresgebouw te Den Haag. Die avond was La Harris nogal verkouden en dus niet lekker bij stem. Crowell nam de meeste songs voor zijn ‘baas’ vocal waar; hij deed dat zeker niet slecht. Toch had ik voor die tijd, maar ook niet de jaren daaropvolgend, weinig tot niets op met Rodney Crowell. Wel geprobeerd, en dan ook diverse keren met cd’s -Diamonds and Dirt (1988); The Jewell of the South (1995)- van hem in mijn handen gestaan. Alle keren belandde deze schijfjes, dit na het beluisteren (dat deed ik toen nog), terug in de ‘bak’ van de plaatselijke platenboer. Tot een aanschaf kwam het derhalve niet. Daar kwam in 2001, zij het schoorvoetend, verandering in met de release van The Houston Kid. Na ettelijke draaibeurten ontdekte ik de klasse, de kwaliteit van het werk van deze -inmiddels 58- jarige- Texaan from Houston. Nu gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat The Houston Kid toch wel op een wat andere leest geschoeid bleek dan het vroegere werk van Crowell. Edoch, pas na deze -voor mij- doorbraakplaat ben ik ook het werk van weleer meer & meer gaan waarderen. Songs die hij in de jaren zeventig voor Harris pende, zoals Amarillo; Bluebird Wine en vooral Till I Gain Control Again, het zijn waarachtig geen alledaagse songs. Nu, na Fate’s Right Hand (2003) en The Outsider (2005), is onlangs de vierde topplaat op rij van Crowell’s hand verschenen: Sex and Gasoline. Werkelijk een prachtplaat. Geproduceerd door Joe Henry en met een excellerende Jay Bellerose achter de (rommel)drumkit. Luistertip! En vervolgens: aanschaffen!

Signs Of Life

2008-10-07T22:15:00.003+02:00

Op de website vergeleek ik onlangs Austin Collins met Chris Burroughs. Aangespoord door deze vergelijking pakte ik maar weer eens het werk van Burroughs uit de kast en duwde Trade Of Chains in de speler. Mooi, erg mooi, net als de herinneringen aan 1991, het jaar dat Burroughs' tweede plaat verscheen. Chris Burroughs' vierde en laatste soloalbum, Loose, dateert alweer van acht jaar geleden. Met uitzondering van Hardpan, het nogal mislukte samenwerkingsverband met Terry Lee Hale, Todd Thibaud en Joseph Parsons, hebben we volgens mij geen teken van leven meer gehoord van de man, al zag ik hem in die tussentijd nog wel een keer optreden. Maar waar zou hij nu uithangen? Ik weet het; een zinloze vraag. Veel meer zin heeft het te genieten van zijn geweldige platen. Trade Of Chains is, vind ik, zijn beste, met fantastische, swingende rootsrockers als 'Skeleton Radio', 'Trade Of Chains' en het weidse en beeldende 'Here Today'. Al is wat mij betreft het sleutelnummer van de plaat – en om meerdere redenen – het omineuze 'Signs Of Life'.

Nederlands

2008-10-05T14:56:00.008+02:00

Deze week is het de Week van de Nederpop op Radio 2. Laat de radio uit dus. Beter nog: trek de stekker eruit. Nog beter: sluit jezelf een week lang op in een geluiddichte isoleercel. Stel je voor dat je opeens met Blöf geconfronteerd wordt, of – zo mogelijk – nog veel erger, met het omhooggeschreven Amsterdamse kindsterretje Lucky Fonz III, al kun je voor diens valse gekrijs tegenwoordig ook al terecht bij De Wereld Draait Door, het moet verdorie niet nóg gekker worden. Maar goed, Nederpop dus. Ook American Connection deed mee, vrijwillig, of daartoe gedwongen door de ‘zendercoördinator’. En eerlijk is eerlijk, wat zij aan Nederlandse Americana te berde wisten te brengen, dat mocht er alleszins zijn. Ik hoorde The Watchman, Ad Vanderveen, BJ Baartmans, JW Roy en zo nog het een en ander waar we ons in het geheel niet voor hoeven te schamen. En natuurlijk was daar ook Ma Rain, de formatie rond singersongwriter Marijn Wijnands, die bewijst dat Amsterdam toch nog wel méér te bieden heeft dan het soort pedante, ernstig overschatte non-valeurs als bovengenoemde Fons. Ma Rain heeft twee prachtige cd’s gemaakt, waarvan de laatste, Paper Wall, onlangs zeer gunstig besproken is op altcountry.nl. Ook de eerste, Harbour, mag er zijn. Misschien is die zelfs nog wel een heel klein tikkeltje beter dan Paper Wall. Maar een hoogtepunt op deze laatste is dan weer het nummer Harbour, terwijl op Harbour een nummer staat dat Paper Wall heet. Kijk, zo zorg je voor samenhang in je oeuvre. Beide cd’s zijn te koop via de website van de groep.

Whatever happened to...

2008-10-04T00:44:00.003+02:00

Ik zie menig blog-collega op deze weblog vergeten helden eren, dus ik wilde deze keer ook zo'n vergeten held weer eens in de schijnwerper zetten: Kevn Kinney.

Kinney was de voorman van Drivin 'n Cryin, een band die het beste uit (hard)rock en country in zijn nummers afwisselde. Ik zeg met opzet afwisselde, want van vermengen was eigenlijk geen sprake: het was of (hard)rock of country. Pas op de latere cd's werden de stijlen wat meer gemengd. Ik weet nog dat een van mijn vrienden zei dat dit echt een band voor mij was (speelt in de Jason & The Scorchers-tijd). Het eerste nummer dat ik echter van hen hoorde was "Ain't it strange" en ik dacht nog "shit, dit is country (inclusief fiddle)". Maar de gedrevenheid van de band en de mooie stem van Kevn Kinney (en natuurlijk de rest van de cd die lekker rockt ;-) ) trokken mij over de streep. Voor wie kennis wil maken, The Essential Drivin 'n Cryin Live is een mooie bloemlezing.

Naast Drivin 'n Cryin maakte Kevn Kinney ook een aantal solo cd's waarin hij zijn meer verstilde kant kan laten zien. Echte singer/songwriters cd's waarop zijn gruizige stem en de vaak minimale begeleiding pareltjes van alt-country voortbrengen. Vooral de eerste solo cd MacDougal Blues is een bescheiden meesterwerk. Daarna kwam nog het project Kevn Kinney's S.TA.R. waarbij solo en Drivin 'n Crying mooi samen gaan.

Helaas horen we dezer dagen weinig meer van hem, hoewel op de website van S.T.A.R. wel optredens van hem solo en met Drivin 'n Cryin worden aangekondigd. Laten we hopen dat het ook weer leidt tot nieuwe cd's van deze bijzondere artiest, die van alle Americana markten thuis is.

Voorpret Take Root

2008-10-03T16:55:00.004+02:00

Vandaag geen tijd voor een langere bijdrage, want ik moet de troep van gisteravond nog opruimen: een optreden van Alastair Moock in mijn huiskamer. Vamdaag bovendien de schilders over de vloer en vanavond reis ik met mijn lieftallige echtgenote af naar Groningen voor Take Root. Mijn speciale aandacht zal daar uitgaan naar de mannen van O'Death. Ik zag ze een keer eerder live en de rillingen liepen me daarbij over de rug. Van plezier welteverstaan.
Hieronder een mooie clip van het vijftal uit New York.

Vakantie- ontdekkingen !!

2008-10-01T09:03:00.001+02:00

Eindelijk een paar weken vrij; eigenlijk de eerste periode vrijaf van dit jaar. Klagen? Nee, dat niet, maar ik was er wel aan toe (tegenwoordig heet dat: ‘ik moest er echt even tussenuit…’).
Maar goed, ik ben er niet tussenuit geknepen, want ‘gewoon’ vanuit (of in..) huis wat doen is voor mij al meer dan voldoende; verre reizen liggen achter mij, en die reizen die ik eventueel nog wil doen…. tja, die komen wel…
Tijd om op te ruimen, ook. Nou, daar ben ik tot op heden onvoldoende aan toegekomen. Aan ontspannen daarentegen wel. Zag Brent Best in Paradiso en de middag voordien de eerste overwinning van mijn cluppie: 5-0! (afgelopen zaterdag werd die lijn voortgezet: 0-2 winst!). Zag ook prima rolprenten als Calmo Caos en Lake Tahoe in het filmhuis, en ik mag zaterdag gelukkig weer van vrouwlief naar Groningen: Take Root. O ja, en komende donderdag in Huize Vogel ook nog Alastair Moock. Lijkt mij ook iets om naar uit te kijken. Zo ook naar de volgende zeges van Deltasport en naar diverse andere concerten die vet omrand in de agenda prijken. Zoals: Micah P. Hinson (nog niet ontdekt door AC?); Rod Picott met Amanda Shires (vooral voor de laatstgenoemde; het oog wil ook wat…); de cd- presentatie van Shiner Twins, en ook twee avonden Crossing Border. Ik heb het niet slecht, geen reden tot klagen. Zeker niet omdat op zeseneenhalve minuut afstand lopen Café de Hommel Tokyo Rosenthal (vr. 17/10) en Jake la Botz ((za. 25/10) heeft geprogrammeerd; gratis voor niks. En, dat spreekt mij al echte Hollander natuurlijk eveneens aan. Houd ik tenminste wat pecunia over om mijn enige slechte eigenschap te kunnen botvieren: het aanschaffen van cd’s! Nee, downloaden is er hier niet bij; de echte cd’s, dit in de echte hoesjes of digipacks, daar gaat het om! Laatste aanwinsten: ESP (Easton; Stagger & Philips) > fraai!; Rodney Crowell > erg fraai!; Blue Mountain > erg goed! en ook nog Otis Gibbs > bijzonder fraai!. O ja, en Micah P. Hinson (en gelijk ook zijn vorige cd’s, natuurlijk).Vrijwel elke week dient de ‘platenkast’ herschikt te worden; alles op alfabetische volgorde. Zo kan het ook gebeuren dat je cd’s in handen krijgt, die je nog niet gedraaid hebt of eigenlijk al lang uit het ‘oor’ bent verloren. Aangeschaft en nog niet beluisterd o.a.: Tim Grimm en Marc Broussard. En ook: JJ Grey & Mofro en NQ Arbuckle. In de categorie lang niet gedraaid: de eerste van Ron Sexsmith (z’n nieuwe is ook niet slecht…) en werk van Lucero; Dolorean (Hannibal, MO !!) en Centro-matic. Waar een paar weekjes vrij al niet goed voor kan zijn. Ook ‘gevonden’ en nooit gedraaid (althans, ik herinner me het absoluut niet…) een cd van een hier te lande zeer onderschatte songer/songwriter, Kevin Gordon geheten.

De cd heet Cadillac Jack’s #1 Son, en dateert uit het gezegende jaar 1997. Luister, indien ook ergens onder het stof in Uw collectie, eens naar track 4: Lucy and Andy Drive to Arkansas. En leg dan Deeper Shades van JW Roy eens in de speler, en dan om precies te zijn de titeltrack. Toeval? Laten we het hopen…. Vakantie, een periode om rustig tot inkeer te komen én om mooie, muzikale (her)ontdekkingen te doen.

Thanks Steve

2008-09-30T21:00:00.001+02:00

Als het effe niet meezit, dan grijp ik al snel naar het paardenmiddel Steve Westfield; lukt het allemaal niet, dan neem ik een dosis Reject Me... First (1995), en het leven lacht me weer tegemoet. Steve's deprimerende teksten, voorzien van begrafenisblazers, lethargische bas-drums-fiddle-pedal steel-begeleiding en huilende gitaren – The Slow Band – doen mij immer weer beseffen dat vergeleken met Steve's misantropie mijn problemen relatief zijn. De alt.countrysongs, met weinig hoopvol stemmende titels als Sitting On The Bottom Of The World, Lost, Ain't Got No Reason en Reject Me First, trekken traag sjokkend voorbij, de hopeloosheid der dingen benadrukkend. I know, you know / It's hopeless zijn dan ook de eerste woorden die Steve zingt in de plaatopener Fade Away. Prachtig. Of deze: It's all senseless / I mean everything in het om te janken zo mooie Dissappointed. Ik zei het al: prachtig – en louterend. Thanks Steve.

Atkins

2008-09-28T18:16:00.003+02:00

Wat is er toch van Ben Atkins terechtgekomen? In de zomer van 2003 was Mabelle – en dan al helemaal het titelnummer – niet uit onze cd-speler weg te slaan. Het jaar daarop was Atkins te vinden op Blue Highways, in een stampvolle kleine zaal. En daarna… niks meer. All Music Guide weet niet meer te melden dan dat hij vóór Mabelle nog twee platen gemaakt heeft, en dat hij geboren is in Vernon, Alabama, in ‘1943’. Dat moet een vergissing zijn, want de wat verlegen jongen die we in Utrecht zagen, was duidelijk nog geen 60. Via Google worden we ook al niet veel wijzer, al gewordt ons dan toch een teken van leven: zijn MySpace-site. En waarachtig, daar zijn zelfs een paar nieuwe liedjes te horen, waarvan vooral het tweede mij heel goed bevalt. Verder lezen we dat Atkins bezig is aan een dubbel-cd met maar liefst 25 nieuwe liedjes. Ik zou willen zeggen, Ben, doe de helft daarvan nu eerst eens op een gewone cd, en laat ons niet langer wachten op een opvolger van je fantastische, maar helaas vergeten klassieker Mabelle.

Alvin

2008-09-27T00:06:00.004+02:00

Zo'n 15 jaar geleden zag ik Dave Alvin tijdens een gratis concert de pannen van het dak spelen in Rotown. Wat begon als een optreden van een mompelend mannetje die zich, zittend op een stoel (!), obligaat door de nummers heenwerkte, werd naarmate het concert vorderde een dampende cocktail van rock n roll, blues en country waarvan noch het publiek noch de band genoeg kon krijgen. Tot ver na sluitingstijd denderde de Alvintrein voort. Een memorabel concert! De dag erna kocht ik direct zijn meest recente cd's: King of California & Museum of heart. Prachtplaten.

Vreemd genoeg stokte daarmee bij mij de Alvin toevoer. Waarschijnlijk waren er andere sterren aan het firmament die mijn aandacht vroegen.

Tot ik vorig jaar de Blasters dvd Going Home kocht. Dampende rock n roll waar de vonken van afvliegen. Met als middelpunt Phil Alvin, met zijn grimassen en zijn fantastische rock n roll stem, en natuurlijk Dave Alvin, een begenadigd gitarist. Dave ziet er tijdens dat concert zo cool uit (van zijn looks moet hij niet hebben, maar toch) en speelt zulke fantastische partijen dat ik die twee oude cd's weer eens uit de kast haalde. Het was een weerzien met oude vrienden.

Geinspireerd kocht ik Dave Alvin's Austin City Limits dvd. Hoewel ruim 10 jaar na het onvergetelijke concert in Rotown blijkt Alvin nog steeds een ras-performer. Een veel te kort optreden eigenlijk dit keer, maar met alleen maar hoogtepunten (hoewel, eerlijk gezegd is zijn versie van The Blasters klassieker Marie Marie wel in orde, maar broer Phil zingt het toch met meer penache.). Ik denk dat ik de komende tijd de back-catalogue van Dave Alvin maar eens ga beluisteren en aanschaffen.

Americana OK

2008-09-26T20:14:00.008+02:00

Beetje reclame voor een "concurrent". Americana OK is een leuke Schotse radioshow die via het internet wordt uitgezonden. Beetje vergelijkbaar met onze eigen Altcountry.nl-podcast.
Inmiddels zijn er 136(!) afleveringen te beluisteren. Maar er is meer. Discjockey Tom Fahey houdt opruiming Er zijn op het moment van schrijven zo'n 150 redelijk recente cd's te geef, waaronder pareltjes van Hayward Williams, The Roseline, The Whipsaws, Nathan Holscher, Rain Perry, Kevin Deal, Amer Diab, Bo Ramsey, Chris Smither etc. Grijp uw kans!

Dawn

2008-09-23T22:13:00.006+02:00

Laatst zag ik haar weer, Dawn, bij Jools. Het leek wel of ze een metamorfose had ondergaan. Vond ik haar eerder nogal schuchter – een onopvallend optreden op Take Root in 2004 – nu vind ik haar betoverend en fascinerend tegelijk. Ook muzikaal heeft Dawn Kinnard een fascinerende ontwikkeling doorgemaakt, getuige de kwaliteit van The Courtesy Fall. Ze ontstijgt hier, hoewel opererend vanuit Nashville, het typerende country-singer-songstress-idioom, In plaats daarvan klinken te midden van Dawns hese, ja sexy stem krakende synthesizers, Wurlitzer, strijkers en elektrische gitaren op. Geboren in Pennsylvania, vertegenwoordigt Dawn Kinnard een nieuwe generatie southern gothic folkzangeressen. Fantastisch vind ik The Courtesy Fall en o ja, ik ben een klein beetje verliefd op Dawn.

Het oog wil ook wat

2008-09-21T15:53:00.013+02:00

Laatst sprak ik een medewerker van Plato. Het ging over een album dat volgens de computer in de bakken moest liggen, maar daar nergens te vinden was. De cd zelf bevond zich keurig in de kast achter de toonbank. Het kwam steeds vaker voor, zei de Plato-man, dat hoesjes gejat werden. Ze dachten eraan de cd’s in de bakken te doen, en de hoesjes achter de toonbank. Ik kon het me voorstellen. De muziek zelf heeft vandaag de dag nauwelijks nog handelswaarde. Waarom zou je nog een cd kopen? Om het hoesje! Als ik de bakken doorloop, kijk ik eigenlijk alleen naar de digipacks, de kartonnen hoesjes dus. Al dat plastic kan me gestolen worden. Maar zo’n fraai, hardkartonnen foedraal, daar wil ik mijn portemonnee wel voor trekken, zeker als er ook nog een tekstboekje in verborgen zit. Ik heb mijn collectie eens even gecheckt op mooie hoesjes. Hierbij een paar voorbeelden. Artiesten die begrijpen dat hun muziek meer waard is dan een flodderig stukje drukwerk in een doosje van niks. Mijn favoriet in dit rijtje is, in al zijn eenvoud, Old Town Rock’n’Roll van Adam Carroll, met op de voorkant een heerlijk naïef stadsgezicht getekend door Adam zelf. Public Domain van Dave Alvin valt op door zijn prachtige foto’s, ook binnenin. Ry Cooder trakteert ons met z’n I, Flathead op een complete novelle. Orphans van Tom Waits bevat een tekstboek-je van maar liefst 94 pagina’s, ook weer met schitterend fotowerk. En wat dacht je van The Walkabouts… Iemand nog meer voorbeelden?

Ik ben ff weg...

2008-09-20T00:56:00.002+02:00

Ik ben er even niet: geestelijk bij de Altcountry of Americana dan wel te verstaan. Ik heb de nieuwe Metallica cd gekocht: Death Magnetic. Totaal omvergeblazen. Terug bij meesterwerken als The black album en Master of Puppets (hoewel ik niet hoor bij de groep die St. Anger niks vonden, sterker nog, is evenzeer een meesterwerk). Enfin, dit is niet de plaats om teveel over deze cd te zeggen. Ik ben volgende week weer terug, nu dompel ik me lekker onder in de zagende gitaren. Voor wie het ook mooi vindt: de single (een ballad die weliswaar 8 minuten duurt maar niet verveelt):

Therieau

2008-09-16T14:01:00.006+02:00

Ook deze muzikant huldigt het principe 'Nee, ik stuur geen promo naar Altcountry,nl'. Opnieuw jammer. Wat had ik graag in een wat breder verband de aandacht willen vestigen op Mike Therieau, maar helaas is hij verdoemd tot de Altcountry,nl-weblog. Jammer voor de man. Of misschien ook wel niet omdat hij nu het Alt.country-ontleedmes moet ontberen. Voordat ik dit solodebuut – Living From A Suitcase (2006) – kocht, had ik al heel wat cd's in de kast staan waar Therieau aan meewerkt.
Ga maar na. Hij zat samen met Bart Davenport in The Loved Ones, welke band ik ooit in Paradiso de legende Wally Tax zag begeleiden; hij was bassist in Mover, die in 1998 een geweldig swingende countryrockplaat afleverde; en de man zit in de Wasted Days, de begeleidingsband van de fameuze Dave Gleason. En ja, dit solodebuut mag er beslist wezen. Op de grens van countrysoul, southern rock en countryrock – met hier en daar een spetterende gitaarsolo – is Living From A Suitcase beslist een album om uit checken. Meer zeg ik er niet over.

Moss

2008-09-15T22:46:00.009+02:00

Onterecht onbekend: er zijn vele voorbeelden te bedenken. Een band die wat mij betreft die kwalificatie zeker verdient is de Nederlandse formatie Moss. Begin 2007 verscheen op het Excelsior-label het debuut Long Way Back van het viertal, bestaande uit drie Amsterdammers en een Engelsman. Liedjesschrijver Marien Dorleijn was ooit mede-verantwoordelijk voor het fijne dwarse geluid van Caesar, de Amsterdamse band die het onlangs voor gezien hield. Moss maakt mooie melodieuze, subtiele popliedjes van vaak niet langer dan een minuut of drie. Onnadrukkelijk en puur van aard, met als basis-ingrediënten een akoestische gitaar en een Fender Rhodes. De meerstemmige zang is bij vlagen schitterend. De onaardse schoonheid van enkele liedjes doet soms denken aan een band als Midlake. The Beatles zijn ook nooit ver weg. Hier en daar klinkt misschien iets te veel het typische (brave) Excelsior-geluid van formaties als Johan en Daryll Ann door, maar Long Way Back beschikt over een aantal kwalitatief hoogstaande liedjes zoals ze in Nederland slechts zelden worden gemaakt. Luister maar eens naar Previously Unreleased.

They never found my body, boys

2008-09-14T00:02:00.004+02:00

Gisteren zagen we Into the wild, de mooie verfilming door Sean Penn van Jon Krakauer’s biografie van Christopher McCandless, de twintiger die begin jaren negentig huis en haard verliet om in Alaska zichzelf of wat dan ook te vinden. Op weg naar huis schoot ons een soortgelijk verhaal te binnen, prachtig bezongen door Dave Alvin op zijn cd Ashgrove: Everett Ruess. Net twintig trok deze dichter en schilder in 1934 met twee ezeltjes de Utah-woestijn in. Hij werd voor het laatst gezien op 29 november 1934 door een schaapherder. Daarna is er nooit meer iets van hem vernomen. Sommigen denken dat hij van een rots gevallen is, of verdronken. Anderen houden het op een moord. Maar er zijn ook stemmen die beweren dat Ruess in Arizona trouwde met een Navajo-vrouw, in een reservaat aan de andere kant van de Colorado. Hoe dan ook, ‘they never found my body, boys’. Wat ze wel vonden, in Davis Canyon, dichtbij Escalante, Utah, waren zijn twee ezeltjes en in een naburige grot de mysterieuze inscriptie ‘Nemo’. In een van zijn laatste brieven noteerde Ruess: “I have been flirting heavily with death, the old clown”. Ooit schreef hij: "There is always an undercurrent of restlessness and wild longing. The wind is in my hair, there's a fire in my heels, and I shall always be a rover, I know." Het verhaal van Everett Ruess wordt uitgebreid besproken in het boek van Krakauer.

They say I was killed by a drifter
Or I froze to death in the snow
Maybe mauled by a wildcat
Or I’m livin’ down in Mexico.

But my end, it doesn’t really matter
All that counts is how you live your life
And they never found my body, boys
Or understood my mind.

Fantastische bootleg

2008-09-13T00:17:00.002+02:00

Bootlegs, zegt die naam iemand nog iets in deze tijden waarin downloaden mainstream geworden is? De ironie is dat ik het nu juist over een bootleg wil hebben die door een vriend (die vanzelfsprekend anoniem wil blijven) is gedownload: Ry Cooder en David Lindley, live Eel river 1990. Volgens hem echt iets voor mij.

Ik moet bekennen dat ik bij die opmerking enigszins de wenkbrauwen moest fronsen. Ik kan Ry Cooder als muzikant wel waarderen, als muzikant staat zijn genie boven verdenking, maar als uitvoerend (solo)artiest kan hij mij maar niet bekoren en David Lindley hoort ook niet tot de kippen (of is het kippe-?)vel bezorgers. Maar het blijkt maar weer, vrienden kennen je het best.

Tezamen spelen Cooder en Lindley op deze live cd (wat dus een bootleg moet zijn, want ik kan in hun beider discografie deze cd niet terugvinden) de sterren van de hemel. Ontspannen en swingend brengen zij 13 rock n roll, (country)blues en country songs ten gehore. Twee virtuoze gitaristen die hier duidelijk plezier in het spelen hebben. Het geheel is dus meer dan de som der delen. Voor iedereen die houdt van gitaarmuziek een must, voor iedereen die wil horen hoe deze twee mannen traditionals van de amerikaanse erfenis van rootsmuziek (van Chuck Berry tot Woody Guthrie, van Clifton Chenier to Leadbelly, ja zelfs het aftandse Wooly Bully passeert de revu) tot leven brengen eveneens. Het meest spijtige is dat ze niet besloten hebben dit concert officieel uit brengen.

Maverick

2008-09-12T23:51:00.005+02:00

Sinds het betreurde verscheiden van het blad No Depression ben ik op zoek naar een ander magazine dat Americana en alternatieve country een warm hart toedraagt. Heaven is wel okay, maar is slechts ten dele gewijd aan "onze" muzikale voorkeuren. In Groot-Brittanië liep ik tegen Maverick aan, dat daar voor 3.50 Pond in de betere boekhandel is te verkrijgen (in dit geval een ranzig kioskje in Llandudno). Maverick verschijnt maandelijks en draagt als ondertitel: "the new voice of country music". Dat klinkt een beetje veel naar Grote Hoeden-muziek. Maar het septembernummer heeft Emmylou Harris op de cover. Dat is nooit slecht. Qua opzet lijkt het veel op No Depression. Wat kleine artikeltjes en live-recensies in het begin, daarna de langere verhalen en tenslotte een lekker grote cd-recensierubriek. In het septembernummer komen natuurlijk La Harris, maar ook Melanie, de Hot Club Of Cowtown en The Band Of Heathens ruim aan bod. Verder wordt ook aandacht besteed aan een paar groepen die me totaal onbekend waren. Ooit gehoord van A.h.a.b (fijne band trouwens, een recensie van hun debuut volgt nog op Altcountry.nl), Ben Glover and the Earls, Kit Holmes en Kirsty McGee? Ik ook niet.
Journalistiek haalt het nog niet het hoge niveau van No Depression, maar in het land der blinden is eenoog koning.

Graney

2008-09-09T23:56:00.002+02:00

Opeens schoot mij zijn stem te binnen; een gruizige, gehaktmolen-achtige stem, bepaald niet verstoken van maniërisme. Maar hé, het was wel 1983 of zo dat ik kennis nam van die gutturale drawl. Aussies in Londen waren het: The Moodists met ‘Runaway’. Ik bleef ze volgen, The Moodists, en blij verrast was ik toen de zanger, Dave Graney, een soloalbum uitbracht. Verdwenen was de loodzware postpunk – en ook de gorgelstem – en in plaats daarvan klonk een contemporaine singer-songwriter die eer betoonde aan grote songschrijvers als Fred Neil (‘The Dolphins’), Gram Parsons (‘Brass Buttons’) en Gene Clark (‘In A Misty Morning’). In feite is My Life On The Plains pure americana, met zijn Wilde Westen-sfeer in beeld en geluid. Graney covert bovendien de traditional ‘The Streets Of Laredo’ meesterlijk, en zijn eigen compositie ‘Robert Ford On Stage’ is weergaloos met zijn stemmige sfeer, rinkelende gitaren en wuivende pedal steel. Kortom, My Life On The Plains is in alles een vergeten americanaklassieker, maar daarover later meer.
Waarom Dave Graneys stem mij te binnen schoot weet ik niet meer; maar het gebeurde en ik was er blij om.

2008-09-09T00:18:00.005+02:00

Alleraardigst om meerdere redenen is de uit 2006 daterende dvd The Harry Smith Project Live. ‘Hedendaagse’ artiesten als Elvis Costello, Nick Cave, Beck, Lou Reed en Richard Thompson coveren een aantal stokoude songs afkomstig uit de collectie van Harry Smith. Net als Alan Lomax was Smith verwoed verzamelaar van oude Amerikaans folk, country en blues. Zijn standaardwerk The Anthology of American Folk Music zorgde ervoor dat artiesten als Blind Lemon Jefferson, Missisippi John Hurt en The Carter Family in de VS de erkenning kregen die ze verdienden. Behalve gloedvolle bijdrages op de dvd van eerder genoemde artiesten, zijn er ook nog fraaie covers van Geoff Muldaur en Beth Orton. Verrassend zijn de namen van Sonic Youth en Philip Glass. En die van een artiest die ik al bijna vergeten was: Gavin Friday. Het laatste levensteken van deze Ierse muzikant/schilder was te horen op Rogue’s Gallery - Pirate Ballads, Sea Songs and Chanteys. Gavin Friday is niet alleen bekend vanwege zijn vriendschap met Bono, maar vooral vanwege zijn sterke debuutalbum: Each Man Kills The Thing He Loves. Met dit werkje uit 1989 raakte Friday –in samenwerking met The Man Seezer- een gevoelige snaar bij de liefhebbers van Jacques Brel, David Bowie en Tom Waits. Melancholisch getinte artpop, flirtend met het vroegere Berlijnse nachtleven en met de fabuleuze Marc Ribot op gitaar. Ik heb het album nog eens terugbeluisterd en de meeste nummers blijven na al die jaren overeind. Het titelnummer, Apologia en Another Blew On The Bruise hebben na bijna twintig jaar nog niks aan kracht ingeboet, maar sterkste troef blijft de snerende en vurige vertolking van Brel’s Au Suivant, Next. Na dit sterke debuut volgde er helaas twee beduidend minder geslaagde albums van de bard uit Dublin. Vervolgens maakte hij filmmuziek, vertolkte hij werk van Kurt Weil en zette hij sonnetten van Shakespeare op muziek; dat duidt niet op een spoedige terugkeer in de popwereld.

Drie paarden

2008-09-06T00:38:00.000+02:00

Ik weet niet hoe mijn collega bloggers en recensenten het ervaren, maar ik voel me bij het beluisteren van cd's ter recensering vaak een beetje een zeikerd. Begrijp me niet verkeerd, het is erg leuk om naar cd's te luisteren ter recensering en het is zo mogelijk nog leuker dat ik in de gelegenheid gesteld wordt om mijn mening te geven over die cd's. Waarom dan een zeikerd? Het kan aan mij liggen, misschien ben ik te kritisch of misschien wel te bekrompen in mijn smaak, maar 90% van de cd's die ik beluister zijn bij een eerste beluistering goed voor 3 paarden (voor de niet ingewijden, dat staat voor mij (en naar ik hoop mijn mede recensenten gelijk aan 'voldoende'). Slechts een enkele keer zorgt nadere beluistering voor een halve (ja die zijn er ook) of zelf één paard meer.

Als je bijgevoegde press-info leest heb je meestal het idee te maken te hebben met de next big thing of met een uitzonderlijk talent. Helaas kom ik vaak tot de constatering dat we toch weer te maken hebben met de zoveelste middelmaat. Bij mij geldt sterk de 10 seconden regel (voor wie niet weet wat dat inhoudt, lees Blink van Malcolm Gladwell): eigenlijk weet ik na 10 seconden (dit is trouwens een symbolisch getal) al wat voor vlees er in de kuip zit. Het gebeurt mij slechts een paar maal per jaar dat ik in die 10 seconden helemaal gegrepen wordt, en dan weet ik ook gelijk dat ik met iets bijzonders te maken heb. Vroeger (voordat je cd's al kon beluisteren op internet en gemakkelijk kon aanschaffen via het web) luisterde ik cd's in de winkel: de eerste drie nummers 10 seconden en ik wist: kopen of lekker laten liggen. Het zal niemand verbazen dat 90% in de winkel achterbleef.

Soms denk ik: ben ik niet te kritisch, gaat er niet een wereld aan mij verloren omdat ik niet de moeite en de tijd neem om het te laten inwerken, ben ik geen zeikerd, moet ik wat beminnelijker zijn en de moeite van die artiesten waarderen? Ik weet het niet, wat ik wel weet is dat men wacht op 3 recensies van mijn hand en het zal een ieder verbazen: 2x 3,5 paard (jawel, boven de middelmaat) en 1x 2 paarden (inderdaad, niet erg best) dus nu maar snel aan het schrijven van die recensies

Clifton Bridge

2008-09-04T20:21:00.012+02:00

Ze had er genoeg van. Na zes dagen regen en kou met drie kinderen op een camping tussen Glastonbury en Wells, wilde ze in ieder geval een dag de behagelijke warmte van een hotel. Ik stemde maar al te graag in met het plan. Het werd het Mercurey hotel, met zicht op de Avon-rivier, in Bristol. Dat lag mooi op de weg naar onze volgende kampeerbestemming in Wales.
Verkwikt, verwarmd en met volle buiken verlieten we ‘s morgens Bristol weer. Aan de westkant van de stad overspant de prachtige Clifton Suspension Bridge de Avon. Daar wilden we natuurlijk overheen.
De brug is gebouwd naar een ontwerp van Isambard Kingdom Brunel, een eigenzinnige Engelse ingenieur. In 1831 begon men te bouwen, maar door allerlei omstandigheden werd de hangbrug pas in 1864 voltooid. In een lekker ochtendzonnetje (dan weer wel, he. De zon breekt pas door als we niet kamperen) reden we erover heen. Op dat moment schoot Mark Olson’s Clifton Bridge, track 2 van zijn soloplaat, me te binnen. Gaat dat over deze brug?
Some people came here to die
we came here to live.
There's a hope in our hearts
There's a future in our souls
Het refrein ervan bleef de rest van de vakantie in mijn hoofd rondzoemen.
Thuis gelijk The Salvation Blues erbij gepakt. De rest van de tekst maakt niet duidelijk dat het liedje nu precies over deze brug gaat, maar het plaatje dat in het tekstboekje boven het nummer staat afgedrukt laat geen twijfel. Clifton Bridge gaat over de Clifton Suspension Bridge bij Bristol. Een brug die naar men zegt vaak gebruikt werd om suïciderend vanaf te springen. Niet door ons echter. Wij hebben hoop in ons hart en een toekomst in onze ziel.

Mark Olson: Clifton Bridge

Mysterie

2008-09-02T22:02:00.002+02:00

Mysterieus vind ik haar, onbevattelijk. Slechts één solo-album maakte ze, en dan ook alweer in 1992. Zwoel vind ik haar, kirrend, maar ook vol venijn – en ondubbelzinnig in haar verdict over de amoureuze kant van het leven: To Hell With Love. Het is de titel van Suzanne Rhatigans debuutplaat. Iers is ze, en achtergrondzangeres was ze op Stock, Aitken and Watermans en Kylie Minogue’s wereldhit ‘I Should Be So Lucky. En ik dacht dat ze uit New York kwam; ergens in de Lower East Side een vaste hangout had. Nu is To Hell With Love wel een volbloed New York-plaat, met muzikanten als Robert Quinne (Richard Hell and the Voidoids), Bernie Worrell (Talking Heads) en Matthew Sweet. En meer nog; teleurstelling, onverschilligheid, drank en drugs vormen het louche decor waartegen deze grande dame haar aangrijpende rol speelt. To Hell With Love is een meesterlijk muzikaal dagboek uit onverwachte hoek. Maar als Rhatigans platenlabel failliet gaat, loopt haar net gestarte carrière op de klippen. Het is een triest voorlopig einde, want sindsdien probeert Rhatigan, nu vanuit Londen, al zo’n 15 jaar haar carrière weer op de rails te krijgen. Wat vooralsnog niet lukt. Suzanne Rhatigan is een mysterie.

Downloaden

2008-08-30T00:36:00.002+02:00

Je kunt tegenwoordig niet ongestraft op vakantie gaan, want je mist van alles. In de tijd dat ik op vakantie was, zette één van mijn helden, Paul Westerberg, zijn muziek op het web ter downloading: 49 minuten muziek onder de titel 49.00 voor slechts $0.99. Natuurlijk had ik de vooraankondiging gelezen en lag er een mooie post-it bij mijn computer om me er na de vakantie aan te herinneren. Wat schetste bij terugkomst echter mijn verbazing: de download bij Amazon was alleen voor US-residents en was ook al weer disabled. Dan maar naar de andere site waar de download ook voor de rest van de wereld verkrijgbaar was: www.tunecore.com. Maar ook daar was de download niet meer te verkrijgen. Zonder opgaaf van reden was de download alweer van het web gehaald. Nergens een mededeling, zelfs op de Paul Westerberg site die ik altijd raadpleeg is geen definitieve verklaring te vinden. Een zwaar teleurgestelde fan blijft achter...

Monument Valley/Acetone

2008-08-28T23:26:00.002+02:00

Acetone was een band uit Los Angeles die in de jaren negentig trage a-melodieuze indierock produceerde. De band maakte tussen 1993 en 2000 zes cd's. I Guess I Would is een plaat met de speelduur van een ep. Het door Velvet Underground beïnvloede trio coverde op deze cd zeven countrynummers. Van Juanita (Flying Burrito Brothers) en The Late John Garfield Blues (John Prine) tot een bijna elf minuten durend Border Lord (Kris Kristofferson) trekt de band alle nummers naar zich toe in een soort countrydrone.
Tot een doorbraak kwam het nooit voor de band. In 2001 maakte zanger/bassist Richie Lee een einde aan zijn leven.

€ 0,70

2008-08-26T20:58:00.001+02:00

In het kader van ‘laat eens iets onbekends horen’ bleken Altcountrykompaan John en ik tijdens een luistersessie dezelfde cd tot onderwerp te hebben gekozen, namelijk Sweetie van Daniel Tashian. Het is een cd die hier aan deze kant van de oceaan geen enkele aandacht heeft gehad, maar die zeker wel een interessante is. Tashian, uit Nashville, Tennessee, is de voorman van The Silver Seas, die twee naar mijn smaak té gepolijste cd’s produceerden. Daniel Tashian is voorts de zoon van Barry Tashian, de legendarische leider van de fantastische Remains, én Daniel Tashian is jarenlang gitarist geweest in de band van Josh Rouse. Ja, en Daniel Tashian maakte deze cd Sweetie. En als je de volgende cracks kan laten opdraven voor je plaat, dan ben je wel iemand: Don Heffington (Lone Justice, Lucinda Williams), Matt Chamberlain (David Bowie, Peter Gabriel), Larry Knechtel (Phil Spector, Beach Boys), Booker T. van de MG’s en als producer the one and only T-Bone Burnett. Hiermee is natuurlijk nog geen woord gezegd over de kwaliteit van Sweetie, maar dat is eenvoudig zelf vast te stellen: op vele websites wordt het kleinood voor omgerekend ongeveer € 0,70 aangeboden.

(Te) jong

2008-08-26T01:18:00.005+02:00

Amper achttien jaar en dan al met zo’n volwassen album komen, je gelooft je oren niet. Laura Marling. Afkomstig uit Reading, Engeland en naar eigen zeggen “verschrikkelijke shit-popliedjes” schrijvend totdat ze I See a Darkness van Bonnie ‘Prince’ Billy hoorde. Je kunt je een slechtere bron van inspiratie voorstellen. Laura Marling is eigenlijk te jong voor haar eigen muziek: vanwege haar leeftijd werd de jeugdige blondine een keer de toegang tot haar eigen concert geweigerd. Ze ging op straat spelen. In februari van dit jaar verscheen haar debuutalbum Alas I Cannot Swim en deze cd toont aan dat Marling beschikt over een prachtige stem en over de gave om fraaie, lyrische folkliedjes te schrijven die zowel tijdloos als modern klinken. Soms onopgesmukt, een andere keer muzikaal rijker ingekleed. Ze stond al het podium van Lowlands en Paradiso, dus helemaal onbekend is ze hier niet meer. Laura Marling is een jongedame waar we nog veel van gaan horen. Bekijk hieronder het clipje van My Manic & I.

Zondagmorgen

2008-08-24T14:55:00.004+02:00

Ja hoor, zondagmorgen. Hoe ik mijn hoofd ook hield, het bleef zeer doen. Het biertje dat ik nam als ontbijt smaakte eigenlijk best, dus pakte ik er ook maar een voor de lunch. Uit de klerenkast haalde ik het schoonste vieze overhemd tevoorschijn. Wassen, scheren, kammen, de trap af, de straat op.
De avond ervoor had ik mijn hersens uitgerookt met muziek en sigaretten, maar ik stak er toch maar weer een op. Ik keek naar een jochie dat verbeten tegen een blikje liep te trappen. Ik stak de lege straat over, en rook die typische zondagmorgengeur van gebraden kip. Het deed me denken aan iets van vroeger, dat ik ergens onderweg was kwijtgeraakt.
Op zondagmorgen door de straten van de stad, o God… was ik maar stoned. Er is iets in die zondagen, waar een mens eenzaam van wordt. Niets grijpt je zo naar de keel als het geluid dat je hoort in de straten van een slapende stad op zondagmorgen.
In het park zag ik een vader zijn lachende dochtertje op de schommel een duw geven. Ik bleef staan bij een zondagschool om te horen wat er gezongen werd. Toen maar weer terug naar huis. Ergens ver weg klonk het eenzame geluid van een kerkklok. Het echoode door de nauwe straten, als dromen van gisteren, die oplossen in de tijd. Op zondagmorgen door de straten van de stad, o God… was ik maar stoned. Er is iets in die zondagen, waar een mens eenzaam van wordt. Niets grijpt je zo naar de keel als het geluid dat je hoort in de straten van een slapende stad op zondagmorgen.